කතාව කියවීමට සහ සිතුවම් චිත්‍ර බැලීමට ගාථාව මත click කරන්න.
4. පුෂ්ප වර්ගය
4-1 පළමුවන පෘථුවි කථාවෙහි නියුතු පන්සීයක් භික්ෂූන්ගේ වස්තුවයි.

කො ඉමං (කොමං (ක.)) පථවිං විචෙස්සති (විජෙස්සති (සී. ස්‍යා. පී.)), යමලොකඤ්ච ඉමං සදෙවකං;

කො ධම්මපදං සුදෙසිතං, කුසලො පුප්ඵමිව පචෙස්සති (පුප්ඵමිවප්පචෙස්සති (ක.)).

(ආත්මභාව සංඛ්‍යාතවූ) මේ පෘථිවිය කවරෙක් දිනන්නේද, සතර අපායද දෙව්ලෝ සහිතවූ මේ මනුෂ්‍ය ලෝකයද කවරෙක් දිනන්නේද? මනාකොට දෙසන ලද්දාවූ (සත්තිස් බොධිපාක්‍ෂික) ධර්මය (මල් කඩා රැස්කරන්නාවූ) මල්කරුවකු මල මෙන් පරීක්‍ෂාකරන්නේ (හෙවත් ප්‍රතිවේධ කරන්නේ) ද?

සෙඛො පථවිං විචෙස්සති, යමලොකඤ්ච ඉමං සදෙවකං;

සෙඛො ධම්මපදං සුදෙසිතං, කුසලො පුප්ඵමිව පචෙස්සති.

(සප්තවිධ) ශෛක්‍ෂතෙම (හික්මෙන්නේ), (ආත්මභාව යයි කියන ලද) පෘථිවිය දිනන්නේය. සතර අපායද, දෙව්ලොව සහිතවූ මේ මනුෂ්‍ය ලෝකයද දිනන්නේය. ශෛක්‍ෂ (හික්මියයුතු) පුද්ගලතෙම මනාකොට දෙසන ලද්දාවූ (සත්තිස් බෝධි පාක්‍ෂික) ධර්මය මල්කරුවෙකු මල මෙන් පරීක්‍ෂාකරන්නේ (හෙවත් ප්‍රතිවේධ කරන්නේ) යි.

4-2 දෙවන මිරිඟුවක් කර්මස්ථාන කරගත් භික්ෂුවකගේ වස්තුවයි.

ඵෙණූපමං කායමිමං විදිත්වා, මරීචිධම්මං අභිසම්බුධානො;

ඡෙත්වාන මාරස්ස පපුප්ඵකානි (සපුප්ඵකානි (ටීකා)), අදස්සනං මච්චුරාජස්ස ගච්ඡෙ.

මේ කය පෙණපිඬක් වැනියයි දැන, මිරිඟු වැනියයි සලකන්නාවූ මහණතෙම, (ක්ලේශ) මාරයාගේ (පංච) කාම ගුණයන් (හෙවත් ත්‍රෛභූමක දුක්ඛයන්) සිඳ මාරයාහට අවිෂයවූ (නොපෙනෙන) නිර්වාණයට (මාර්ගඵල චිත්තයන්ට අරමුණු කරගැනීම් වශයෙන්) යන්නේයි.

4-3 තුන්වන විඩුඩහ වස්තුවයි.

පුප්ඵානි හෙව පචිනන්තං, බ්‍යාසත්තමනසං (බ්‍යාසත්තමානසං (ක.)) නරං;

සුත්තං ගාමං මහොඝොව, මච්චු ආදාය ගච්ඡති.

මල් කඩා රැස්කරන්නාවූ, (මාලාකාරයක්හු මෙන් මේ ලෝකයෙහි පංචකාම ගුණයෙහි) තදින් ඇලුනු සිත් ඇති මනුෂ්‍යයා, මහවතුරක් නිදන්නවූ ගම්වැසි ජනයා (මුහුදට ගෙණයන්නාක්) මෙන් මරණය හාම හැරගෙණ යන්නේයි.

4-4 සිව්වන පතිපූජිකා වස්තුවයි.

පුප්ඵානි හෙව පචිනන්තං, බ්‍යාසත්තමනසං නරං;

අතිත්තඤ්ඤෙව කාමෙසු, අන්තකො කුරුතෙ වසං.

(මල් කඩා රැස්කරන්නාවූ මාලාකාරයක්හු මෙන් මේ ලෝකයෙහි) පංචකාම ගුණයෙහි ඇලුනු සිත් ඇති, මනුෂ්‍යයා (වස්තුකාම ක්ලෙශ) කාමයන්හි තෘප්තියකට නොපැමිණියාහුම මාරතෙම තමා වසඟ කරන්නේය.

4-5 පස්වන මසුරුකෝසිය සිටාණන්ගේ වස්තුවයි.

යථාපි භමරො පුප්ඵං, වණ්ණගන්ධමහෙඨයං (වණ්ණගන්ධමපොඨයං (ක.));

පලෙති රසමාදාය, එවං ගාමෙ මුනී චරෙ.

යම්සේ බමරතෙම මල්ද වර්ණයද ගන්ධයද නොනසමින් (පුෂ්ප) රසය පමණක් ගෙණ (වනයට) නැඟීයේද එපරිද්දෙන්ම භික්‍ෂුතෙම ගොදුරු ගම්හි සිඟා ඇවිදින්නේය.

4-6 සයවන පාඨිකාජීවක වස්තුවයි.

න පරෙසං විලොමානි, න පරෙසං කතාකතං;

අත්තනොව අවෙක්ඛෙය්‍ය, කතානි අකතානි ච.

අනුන්ගේ ඵරුෂ වචනයෝ (මෙනෙහි නොකට යුත්තාහ.) අනුන්ගේ කරණ ලද්දාවූද නොකරණ ලද්දාවූද (දුශ්චරිත සුචරිත) දෙය නොබලන්නේය. තමාගේම කරණ ලද (දුශ්චරිත) නොකරණලද (සුචරිත) දෙය බලන්නේය.

4-7 සත්වන ඡත්තපාණී උපාසක වස්තුවයි.

යථාපි රුචිරං පුප්ඵං, වණ්ණවන්තං අගන්ධකං;

එවං සුභාසිතා වාචා, අඵලා හොති අකුබ්බතො.

සිත්කලුවූ, මනාවූ පැහැ ඇති, සුවඳ රහිතවූ, මල් යම්සේ (සුවඳ නොපතුරුවා) ද එපරිද්දෙන්ම මනාකොට දෙසනලද ත්‍රිපිටක බුද්ධ වචනය (ඒ ධර්මය) නොකරන්නාහට සඵල නොවෙයි.

යථාපි රුචිරං පුප්ඵං, වණ්ණවන්තං සුගන්ධකං (සගන්ධකං (සී. ස්‍යා. කං. පී.));

එවං සුභාසිතා වාචා, සඵලා හොති කුබ්බතො (සකුබ්බතො (සී. පී.), පකුබ්බතො (සී. අට්ඨ.), සුකුබ්බතො (ස්‍යා. කං.)).

සිත්කලුවූ, මනා පැහැ ඇති, සුවඳ සහිතවූ, මල් යම්සේ (සුවඳපතුරුවා) ද එපරිද්දෙන්ම මනාකොට දෙසන ලද ත්‍රිපිටක බුද්ධ වචනය (ඒ ධර්මය) කරන්නාහට සඵල නොවෙයි.

4-8 අටවන විශාඛා වස්තුවයි.

යථාපි පුප්ඵරාසිම්හා, කයිරා මාලාගුණෙ බහූ;

එවං ජාතෙන මච්චෙන, කත්තබ්බං කුසලං බහුං.

පුෂ්පරාශියකින් බොහෝ මල්දම් (දක්‍ෂවූ මාලාකාරයෙක්) යම්සේ කෙරේද එපරිද්දෙන්ම උපන්නාවූ මිනිසා විසින් බොහෝ කුසල් කටයුතුයි.

4-9 නවවන ආනන්දතෙරුන්ගේ ප්‍ර‍ශ්නවිසඳීමේ වස්තුවයි.

න පුප්ඵගන්ධො පටිවාතමෙති, න චන්දනං තගරමල්ලිකා (තගරමල්ලිකා (සී. ස්‍යා. කං. පී.));

සතඤ්ච ගන්ධො පටිවාතමෙති, සබ්බා දිසා සප්පුරිසො පවායති.

මල් සුවඳ උඩුසුළඟට නොපැමිණෙයි. සඳුනෙහි සුවඳද, තුවරලායෙහි සුවඳද, සීනිද්ද බෝලිද්දයෙහි සුවඳද උඩු සුළඟට නොයයි. (බුද්ධාදී) සත්පුරුෂයන්ගේ (ශීල) සුගන්ධය වනාහි උඩුසුළඟට පැමිණෙයි. (කුමක්හෙයින්ද යත්) සත්පුරුෂතෙම (යම්හෙයකින් ශීල සුගන්ධයෙන්) සියලු දසදිගුන් මැඩ පවතීද එහෙයිනි.

චන්දනං තගරං වාපි, උප්පලං අථ වස්සිකී;

එතෙසං ගන්ධජාතානං, සීලගන්ධො අනුත්තරො.

තුවරලා හා සඳුන් පිළිබඳවූ මානෙල් හා සමන් පිළිබඳවූ යම් මේ සුවඳක් වේද, මේ සුවඳවලට වඩා සිල්වතුන්ගේ ශීල සුගන්ධය උතුම්ය.

4-10 දශවන මහාකාශ්‍යප තෙරණුවන්ට පිණ්ඩපාතය දීමේ වස්තුවයි.

අප්පමත්තො අයං ගන්ධො, ය්වායං තගරචන්දනං (යායං තගරචන්දනී (සී. ස්‍යා. කං. පී.));

යො ච සීලවතං ගන්ධො, වාති දෙවෙසු උත්තමො.

තුවරලා සඳුන් පිළිබඳ මේ සුවඳ ටිකක් පමණය. සිල්වතුන්ගේ යම් උතුම් සුවඳෙක් වේද, දෙවියන් අතරද හමයි.

4-11 එකොළොස්වන ගෝධික තෙරුන්ගේ පරිනිර්වාණ වස්තුවයි.

තෙසං සම්පන්නසීලානං, අප්පමාදවිහාරිනං;

සම්මදඤ්ඤා විමුත්තානං, මාරො මග්ගං න වින්දති.

පරිපූර්ණවූ (ලෞකික ලොකොත්තර) ශීල ඇති, අප්‍රමාදව වසන සුලුවූ, මනාකොට දැන (සියලු කෙලෙසුන් කෙරෙන්) මිදුනාවූ, ඒ ක්‍ෂීණාශ්‍රවයන්ගේ මග (දිව්‍යපුත්‍ර) මාරතෙම නොදන්නේය.

4-12 දොළොස්වන ගරහදින්න වස්තුවයි.

යථා සඞ්කාරඨානස්මිං (සඞ්කාරධානස්මිං (සී. ස්‍යා. කං. පී.)), උජ්ඣිතස්මිං මහාපථෙ;

පදුමං තත්ථ ජායෙථ, සුචිගන්ධං මනොරමං.

මහ මගෙක්හි උගුලන ලද්දාවූ, ඒ කසලගොඩෙක්හි සුවඳ ඇති, සිත් අලවන්නාවූ, පියුමෙක් යම්සේ උපදීද.

එවං සඞ්කාරභූතෙසු, අන්ධභූතෙ (අන්ධීභූතෙ (ක.)) පුථුජ්ජනෙ;

අතිරොචති පඤ්ඤාය, සම්මාසම්බුද්ධසාවකො.

එසේම කසල ගොඩක් බඳුවූ, (නුවණ ඇස් නැති හෙයින්) අන්ධවූ, පුහුදුන් ඉක්මවා සම්මා සම්බුදුන්ගේ ශ්‍රාවකවූ (මහාක්‍ෂීණාශ්‍රව) තෙම නුවණින් (පුහුදුන් ලෝකයා) ඉක්ම දිලිසෙන්නේය.