1. 8. 6.
76. “සත්වයන් මානාදියෙන් තමන් උසස්කොට හඟනා කල්හි යටත් පැවතුම් ඇතියෙක් වන්නේය. හීන අදහස් ඇති බැවින්ද කුසීත භාවයෙන්ද ගුණයෙන්ද පහත්වනකල්හි තෙමේ ප්‍රණීත අදහස්වලින්ද ගුණයෙන්ද උසස් වන්නේය. නොහොත් කෙලෙසුන් නැගී සිටින කල්හි නොඋපදනා සැටියෙන් ඒවා සිඳහරනේය. (සත්වයන්) මාර්ගබ්‍රහ්මචරිය වාසයද අරියවාසයද නොවසන කල්හි, තෙමේ ඒ උත්තම වාසයන්හි යෙදී වසන්නේය. (සත්වයන්) කාමගුණරතියෙන් හා කෙලෙස් රතියෙන් ඇලෙන කල්හි තෙමේ එසේ නොඇලෙන්නේය.”
ආයුෂ්මත් පියඤ්ජහ තෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.
පියඤ්ජහ ථෙරගාථා.
1. 8. 7.
77. “මේ සිත (නිග්‍රහ කාලයෙන්) පෙර රමණයට සුදුසු යම් යම් අරමුණු වශයෙන් කැමති පරිදි සුව පරිදි සැරිසරා ගියේය. ඒ සිත මෙකල්හි මතැතක්හු දමාලන හස්ත්‍යාචාර්යයකු මෙන් උපාය මනස්කාරයෙන් මැඩලන්නෙමි.”
හත්ථාරෝහකපුත්ත තෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.
හත්ථාරොහකපුත්ත ථෙරගාථා.
1. 8. 8.
78. “නොයෙක් ජාති ශතසහශ්‍රයෙන් යුත් සසරවට මුළුල්ලෙහි භවගති නවතාලන අර්හත් මාර්ග ඥානය නොලබනු මේ නොවිඳින්නේ චුති-උත්පත්ති වශයෙන්) දිව ඇවිද්දෙමි. හටගත් දුක් ඇති ඒ මාගේ දුක් රැස (දැන්) ගිලිහී පහව ගියේය.”
ආයුෂ්මත් මෙණ්ඩසිර තෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.
මෙණ්ඩසිර ථෙරගාථා.
1. 8. 9.
79. “කාමරාගාදී ප්‍රභෙද ගත සියලුම රාගය මා විසින් ප්‍රහීණ කරනලදී. සියලුම ව්‍යාපාද එසෙයින්ම නැසිණ, මා විසින් සියලු මෝහය (අර්හත් මාර්ග ඥානයෙන්) පහකරනලදී. සිහිල්බවට පැමිණියෙමි. නිවී ගියමි.”
ආයුෂ්මත් රක්ඛිත තෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.
රක්ඛිත ථෙරගාථා.
1. 8. 10.
80. “මා විසින් කරනලද අල්පවූ හෝ බොහෝ වූ හෝ යම් කුශලාකුශලකර්මයෙක් වීද, ඒ සියලු කර්මය හාත්පසින් ක්ෂයව ගියේය. මතු බවෙහි ඉපදීමෙක් මට නැත්තේය.”
ආයුෂ්මත් උග්ගතෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.
උග්ග ථෙරගාථා.
වග්ගො අට්ඨමො නිට්ඨිතො.
එහි උද්දානය:
වච්ඡපාල තෙරුන් ද, ආතුම ද, මාණව ඍෂි ද, සුයාම ද, සුසාරද තෙරුන් ද, පියඤ්ජහ ද, හත්ථාරොහපුත්ත ද, මෙණ්ඩසිර ද, රක්ඛිත ද සහ උග්ග ද වේ.