8. අට්ඨමවග්ගො
1. 8. 1.
71. “සියුම්වූ නිපුණවූ පටිච්ච සමුප්පාදාදී අර්ථයන් ලක්ෂණ ත්‍රයයට නගා දක්නාසුළුවූ ප්‍රඥා විෂයෙහි දක්ෂවූ සබ්‍රම්සරුන් කෙරේ යටත් පැවතුම් ඇති සෙවුනාලද වෘද්ධ ස්වභාව ඇති නොහොත් සෙවුනාලද වෘද්ධශීලීන් ඇත්තාවූ ඒ යොගාවචරයා විසින් නිවන් දුකසේ ලැබියයුතු නොවේ.”
ආයුෂ්මත් වච්ඡපාල තෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.
වච්ඡපාල ථෙරගාථා.
1. 8. 2.
72. “යම්සේ මොනවට වැඩීගිය ආශා ඇති හටගත් ලොකු කුඩා අතු ඇති හුණ කිළිලතෙමේ හුණ පඳුරෙන් බැහැරලන්නට නොහැකිවේද, බිරින්දක් ගෙන ආකල මමද එසේ ගෘහවාසයෙන් නික්මගත නොහෙන්නෙමි. මම දැන් පැවිදිවීමි. මට දැන් අනුදතමැනවි.”
ආයුෂ්මත් ආතුම තෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.
ආතුම ථෙරගාථා.
1. 8. 3.
73. “ජරායෙන් මඩනාලද එකක්හුද දුකටපත් හටගත් වෘද්ධි ඇති එකක්හුද, ආයුෂයාගේ පිරිහීමට පැමිණ මළඑකක්හුද, දැක ඒ හේතුවෙන් සංවේගප්‍රාප්තවූ මම සිත්කලුවූ පඤ්චකාමයන් හැරපියා ගිහිගෙන් නික්ම පැවිදිවීමි.”
ආයුෂ්මත් මාණව තෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.
මාණව ථේරගාථා.
1. 8. 4.
74. “රහත් භික්ෂුවක්හට පඤ්චකාම ගුණික රාගයයි කියනලද කාමච්ඡන්දයද, නවවිධ ආඝාත වස්තූන් මුල්කොට උපදනා ක්‍රෝධයයි කියනලද ව්‍යාපාදයද චිත්ත-කාය දෙදෙනාගේ ලොඩගතියවූ ථිනමිද්ධයද, චිත්තයාගේ නොසන්සුන් ස්වභාවූ උද්ධච්චයද, බුද්ධාදී වස්තුවිෂයෙහි සැකකිරීම ලක්ෂණකොට ඇති විචිකිච්ඡාවද, නිරවශෙෂ වශයෙන්ම නැත්තේය.”
ආයුෂ්මත් සුයාම තෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.
සුයාම ථේරගාථා.
1. 8. 5.
75. (ශීලාදී ගුණයෙන් යහපත්ව සංවරණය කළ අත්බැව් ඇති පරානුකම්පායෙන් යහපත්ව කළ දහම් දෙසුන් ඇති) “ආර්යයන්ගේ දර්ශනය යහපත් වෙයි (කුමක් හෙයින්දයත්? ඔවුන්ගේ දැකීම් ඇතිකල) සැක සිඳීයන්නීය. ලෞකික-ලොකොත්තර ප්‍රඥාව වැඩෙන්නීය. ඒ ආර්යයෝ බාලයාද පණ්ඩිතයකු කෙරෙති, එහෙයින් සත්පුරුෂයන්ගේ සමාගමය යහපත් වන්නේය.”
ආයුෂ්මත් සුසාරද තෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.
සුසාරද ථෙරගාථා.
1. 8. 6.
76. “සත්වයන් මානාදියෙන් තමන් උසස්කොට හඟනා කල්හි යටත් පැවතුම් ඇතියෙක් වන්නේය. හීන අදහස් ඇති බැවින්ද කුසීත භාවයෙන්ද ගුණයෙන්ද පහත්වනකල්හි තෙමේ ප්‍රණීත අදහස්වලින්ද ගුණයෙන්ද උසස් වන්නේය. නොහොත් කෙලෙසුන් නැගී සිටින කල්හි නොඋපදනා සැටියෙන් ඒවා සිඳහරනේය. (සත්වයන්) මාර්ගබ්‍රහ්මචරිය වාසයද අරියවාසයද නොවසන කල්හි, තෙමේ ඒ උත්තම වාසයන්හි යෙදී වසන්නේය. (සත්වයන්) කාමගුණරතියෙන් හා කෙලෙස් රතියෙන් ඇලෙන කල්හි තෙමේ එසේ නොඇලෙන්නේය.”
ආයුෂ්මත් පියඤ්ජහ තෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.
පියඤ්ජහ ථෙරගාථා.
1. 8. 7.
77. “මේ සිත (නිග්‍රහ කාලයෙන්) පෙර රමණයට සුදුසු යම් යම් අරමුණු වශයෙන් කැමති පරිදි සුව පරිදි සැරිසරා ගියේය. ඒ සිත මෙකල්හි මතැතක්හු දමාලන හස්ත්‍යාචාර්යයකු මෙන් උපාය මනස්කාරයෙන් මැඩලන්නෙමි.”
හත්ථාරෝහකපුත්ත තෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.
හත්ථාරොහකපුත්ත ථෙරගාථා.
1. 8. 8.
78. “නොයෙක් ජාති ශතසහශ්‍රයෙන් යුත් සසරවට මුළුල්ලෙහි භවගති නවතාලන අර්හත් මාර්ග ඥානය නොලබනු මේ නොවිඳින්නේ චුති-උත්පත්ති වශයෙන්) දිව ඇවිද්දෙමි. හටගත් දුක් ඇති ඒ මාගේ දුක් රැස (දැන්) ගිලිහී පහව ගියේය.”
ආයුෂ්මත් මෙණ්ඩසිර තෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.
මෙණ්ඩසිර ථෙරගාථා.
1. 8. 9.
79. “කාමරාගාදී ප්‍රභෙද ගත සියලුම රාගය මා විසින් ප්‍රහීණ කරනලදී. සියලුම ව්‍යාපාද එසෙයින්ම නැසිණ, මා විසින් සියලු මෝහය (අර්හත් මාර්ග ඥානයෙන්) පහකරනලදී. සිහිල්බවට පැමිණියෙමි. නිවී ගියමි.”
ආයුෂ්මත් රක්ඛිත තෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.
රක්ඛිත ථෙරගාථා.
1. 8. 10.
80. “මා විසින් කරනලද අල්පවූ හෝ බොහෝ වූ හෝ යම් කුශලාකුශලකර්මයෙක් වීද, ඒ සියලු කර්මය හාත්පසින් ක්ෂයව ගියේය. මතු බවෙහි ඉපදීමෙක් මට නැත්තේය.”
ආයුෂ්මත් උග්ගතෙරණුවෝ මේ ගාථාව වදාළහ.
උග්ග ථෙරගාථා.
වග්ගො අට්ඨමො නිට්ඨිතො.
එහි උද්දානය:
වච්ඡපාල තෙරුන් ද, ආතුම ද, මාණව ඍෂි ද, සුයාම ද, සුසාරද තෙරුන් ද, පියඤ්ජහ ද, හත්ථාරොහපුත්ත ද, මෙණ්ඩසිර ද, රක්ඛිත ද සහ උග්ග ද වේ.