5. 8.
102. මේ රූප කායයෙන් දරුවන් දසදෙනෙකු වදා, දුර්වලවූවා, මහලු වූවා, භික්ෂුණියක් වෙතට ගියෙමි.
103. ඕතොම මට ස්කන්ධ ආයතන ධාතූන් ගැන ධර්ම දේශනා කළාය. ඇගේ ධර්මය අසා කෙහෙ සිඳ පැවිදිවීමි.
104. හික්මෙන්නාවූ ඒ මාගේ දිවැස පිරිසිදු විය. මා විසූ පෙර ජාති දනිමි.
105. එකඟව, මනාව සිත එකමුතු වූවා අනිමිත්ත භාවනාව වැඩීමි. තෘෂ්ණා වශයෙන් නොගෙණ නිවී, අනතුරුව මිදුනා වීමි.
106. මුල් කැපූ, නුවණින් දන්නා ලද පංචස්කන්ධයෝ පවතිත්. ලාමකවූ දිරූ තිගේ ශරීරයට නින්දා වේවා. නැවත වීමක් දැන් නැත.
මෙසේ සොණා තෙරණිය ගාථාවන් වදාළාය.
සොණා ථේරී ගාථා.
5. 9.
107. ඉගුලු හිසකෙහෙ ඇති, දත් මල දරන්නාවූ එක් සළුවක්ම හඳනා පොරෝණා කොට ඇත්තී, නිවැරැද්දෙහි වරදයයි කල්පනා ඇතිව, වරද නිවරදයයි කල්පනා ඇතිව පෙර හැසුරුනෙමි.
108. ගිජුකුළු පව්වෙහි දවල් විවේකයෙන් නික්මුණ මම භික්ෂු සංඝයා විසින් පිරිවරණ ලද රාග නැති සර්වඥයන් වහන්සේ දිටිමි.
109. වෙතට ගොස් දෙදණ බිම හැන දොහොත් මුදුන්දී වැන්දෙමි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ එව පින්වතියයි වදාළ සේක. එය මගේ උපසම්පදාව විය.
110. අංග, මගධ, වජ්ජි කාසි, කෝසල යන ජනපද ඇසුරුවිය. ණය රහිතවීමි. පණස් වසක් රට වැසියන් දුන් පිණ්ඩාහාරය අනුභව කෙළෙමි.
111. යමෙක් තෙම රහත්වූ භද්‍රාවට සිවුරක් දුන්නේද ඒ මේ නුවණැති උපාසක තෙම ඒකාන්තයෙන් බොහෝ පින් රැස් කර ගති.
මෙසේ භද්‍රා කුණ්ඩලකෙසී තෙරණිය ගාථාවන් වදාළාය.
භද්‍රා කුණ්ඩලකෙසී ථේරී ගාථා.
5. 10.
112. මිනිස්සු නඟුලින් කෙත සා බිම බිජු වපුරා ඉන් අඹුදරුවන් පෝෂ්‍ය කරමින් ධනයද ලබති.
113. සීල සම්පන්නවූ ශාස්තෘ වචනය කරන්නාවූ කුසීත නොවූ, උඩඟු නොවූ මම කිම නිර්වාණය නොලබම්ද?
114. පා සෝදා සිට උස් බිමින් මිටි බිමට ගලා ආ පා සේදූ දිය දැකැ ඒ ජලය කෙරෙහි භාවනා කෙළෙමි.
115. අසරුවකු ආජානීය අශ්වයා දමනය කරන්නා සේ සිත සන්සුන් කෙළෙමි. ඉක්බිති මම පහනක් ගෙන පන්සලට ගියෙමි.
116. යහන බලා සිහි ඇඳෙහි වැද ගතිමි. ඉන්පසු ඉද්ද ගෙන පහන් තිරය ඇද්දෙමි. එකෙණෙහිම පහන නිවුනාක් මෙන් සිත නිවුනේය.
මෙසේ පටාචාරා තෙරණිය ගාථාවන් වදාළාය.
පටාචාරා ථේරී ගාථා.