551. යස තෙරුන්ගේ අපදානය
6331. මහා සමුද්‍රය තුළට බැස (එහි ඇතුළත) මාගේ භවනය මනාව නිර්මාණය වී තිබිණ. සක්වාලිහිණියන්ගේ නාදයෙන් යුත්, මනාව නිර්මාණය වූ පොකුණක් ද විය.
6332. එය හෙල්මැලි (මන්දාලක) මලින් ද පියුම් හා මානෙල් මලින් ද වැසී තිබිණ. එහි මනා තොටුපළවල් ඇති සිත්කළු නදියක් ද ගලා බසියි.
6333. එය මසුන්ගෙන් හා ඉබ්බන්ගෙන් ගැවසී ගත්තේය. නොයෙක් පක්ෂීන්ගෙන් පිරී තිබිණ. මොනරුන්, කොස්වාලිහිණියන් හා මිහිරි හඬ ඇති කොවුලන් ආදීන්ගේ නාදයෙන් එය ගිගුම් දුන්නේය.
6334. පරෙවියෝ, රවිහංසයෝ, නදියෙහි හැසිරෙන සක්වාලිහිණියෝ, දියකිරලු, සැළලිහිණියෝ, හුනපුපුළුවෝ (පම්පක) සහ ජීවංජීවක පක්ෂීහු ද එහි වූහ.
6335. එහි හංසයෝ ද කොස්වාලිහිණියෝ ද නාද කළහ. බකමූණෝ (කොසිය) ද පිඞ්ගල පක්ෂීහු ද බොහෝ වූහ. සත් රුවනින් යුත් මැණික් හා මුතු සහිත වැලි ද එහි විය.
6336. සියලු රුක් රන්මුවා විය, නොයෙක් සුවඳ හමන්නේ විය. ඒවා සෑම කල්හිම දිවා රෑ භවනය බබුළුවයි.
6337. සැටදහසක් තූර්ය භාණ්ඩ සවස හා උදේ වාදනය වෙයි. සොළොස්දහසක් ස්ත්‍රීහු හැම කල්හි මා පිරිවරා සිටිති.
6338. භවනයෙන් නික්ම, පහන් සිත් ඇත්තෙම්, සතුටු සිත් ඇත්තෙම්, මහත් යසස් ඇති ලෝකනායක වූ ඒ සුමේධ බුදුරජාණන් වහන්සේට වැන්දෙමි.
6339. සම්බුදුරජාණන් වහන්සේට වැඳ, සඟ පිරිස සහිත වූ උන්වහන්සේට ඇරයුම් කළෙමි. ධීර වූ, ලෝකනායක වූ ඒ සුමේධ බුදුරජාණන් වහන්සේ එය ඉවසා වදාළ සේක.
6340. මහාමුනිවරයාණන් වහන්සේ මට ධර්ම කථාවක් කොට මා පිටත් කර යැවූ සේක. සම්බුදුරජාණන් වහන්සේට වැඳ මම මාගේ භවනයට පැමිණියෙමි.
6341. එකල්හි “සියල්ලෝ රැස්වෙත්වා, පෙරවරු කාලයෙහි බුදුරජාණන් වහන්සේ භවනයට වඩින සේක” යි පිරිවර ජනයා ඇමතුවෙමි.
6342. “ඔබ සමීපයෙහි වසන අපට ලාභයකි, මනාව ලැබූ ලාභයකි. අපි ද ශාස්තෘ වූ බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයාණන් වහන්සේට පූජා කරන්නෙමු” (යි ඔවුහු කීහ).
6343. අන්නපාන පිළියෙල කොට මම කාලය දැන්වූයෙමි. ලෝකනායකයාණන් වහන්සේ ලක්ෂයක් රහතන් වහන්සේලා සමඟ වැඩම කළ සේක.
6344. පංචාංගික තූර්ය නාද සහිතව මම පෙරගමන් කළෙමි. පුරුෂෝත්තමයාණන් වහන්සේ මුළුමනින්ම රන්මුවා වූ ආසනයෙහි වැඩහුන් සේක.
6345. එකල්හි උඩු වියන ද මුළුමනින්ම රන්මුවා විය. අනුත්තර වූ භික්ෂු සංඝයාට පවන්පත්වලින් පවන් සලති.
6346. මම බොහෝ අන්නපානයෙන් භික්ෂු සංඝයා සන්තර්පණය කළෙමි. භික්ෂු සංඝයාට වෙන් වෙන් වශයෙන් වස්ත්‍ර යුගල බැගින් දුනිමි.
6347. සුමේධ යැයි කියනු ලබන, පූජා පිළිගැනීමට සුදුසු වූ ඒ බුදුරජාණන් වහන්සේ භික්ෂු සංඝයා මැද වැඩහිඳ මේ ගාථාවන් වදාළ සේක:
6348. “යමෙක් මා ද මේ සියල්ලන් ද අන්නපානයෙන් සතප්වී ද, මම ඔහු ගැන කියන්නෙමි. මා කියන කල්හි අසව්.
6349. මොහු කල්ප එක්දහස් අටසියයක් දෙව්ලොව සතුටින් වසනු ඇත. දහස් වරක් සක්විති රජ වන්නේය.
6350. දේවත්වයට හෝ මිනිස් බවට හෝ යම් යෝනියකට පැමිණෙයි ද, එහිදී මුළුමනින්ම රන්මුවා වූ වියනක් ඔහුට දරනු ඇත.
6351. මෙයින් කල්ප තිස්දහසකට මත්තෙහි ඔක්කාක කුලයෙහි උපන්, නමින් ගෞතම නම් වූ ශාස්තෘන් වහන්සේ ලොව පහළ වන සේක.
6352. ඔහු ඒ බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ධර්මයට දායාද වූ, ළයෙහි උපන් (ඖරස), ධර්මයෙන් නිර්මිත වූ ශ්‍රාවකයෙක් වී, සියලු ආශ්‍රවයන් පිරිසිඳ දැන ආශ්‍රව රහිතව පිරිනිවන් පානු ඇත.
6353. ඔහු භික්ෂු සංඝයා මැද හිඳ සිංහනාද කරනු ඇත. දර සෑයෙහි (ජනයා) ඡත්‍රයක් දරති; ඡත්‍රය යට ඔහු දැවෙනු ඇත.”
6354. මා විසින් ශ්‍රමණ භාවයට පැමිණෙන ලදී. කෙලෙස් දවන ලදී. මණ්ඩපයෙහි හෝ රුක්මුලක හෝ මට තැතිගැනීමක් නැත.
6355. කල්ප තිස්දහසකට පෙර එකල්හි යම් දානයක් දුනිම් ද, (ඒ හේතුවෙන්) දුගතියක් නොදනිමි. මේ සියල්ල දීමේ ඵලයයි.
6356. මාගේ කෙලෙස් දවන ලදහ. සියලු භවයෝ මුලිනුපුටා දමන ලදහ. බැඳුම් සිඳ දැමූ ඇතකු මෙන් ආශ්‍රව රහිතව වාසය කරමි.
6357. බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයාණන් වහන්සේ සමීපයට මාගේ පැමිණීම ඒකාන්තයෙන් යහපත් විය. ත්‍රිවිද්‍යාවෝ ලබන ලදහ. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සසුන කරන ලදී.
6358. සිව් පිළිසිඹියාවෝ ද, මේ අෂ්ට විමෝක්ෂයෝ ද, ෂඩ් අභිඥාවෝ ද සාක්ෂාත් කරන ලදහ. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සසුන කරන ලදී.
මෙසේ ආයුෂ්මත් යස තෙරුන් වහන්සේ මේ ගාථාවන් වදාළහ.
පළමුවන යස තෙරුන්ගේ අපදානයයි.