“ධමෙ ධමෙ” (වයන්න, වයන්න) යන මේ ධර්ම දේශනාව බුදුරජාණන් වහන්සේ ජේතවනාරාමයේ වැඩවසන සමයෙහි, එක්තරා අකීකරු භික්ෂුවක් අරභයා වදාළ සේක. ශාස්තෘන් වහන්සේ ඒ භික්ෂුවගෙන්, “මහණ, නුඹ අකීකරු යැයි කියනු ලබන්නේ සැබෑද?” යි විමසා, “ස්වාමීනි, සැබෑවකැ” යි පිළිතුරු දුන් කල්හි, “මහණ, නුඹ දැන් පමණක් නොව පෙරත් අකීකරු වූවෙක්මය” යි වදාරා අතීත කතාව ගෙනහැර දැක්වූ සේක.
අතීතයේ බරණැස් නුවර බ්රහ්මදත්ත රජු රාජ්ය කරන සමයේ, බෝධිසත්වයෝ බෙර වයන කුලයක උපත ලබා එක්තරා ගමක වාසය කළහ. එතුමා “බරණැස් නුවර නැකත් උත්සවයක් ප්රකාශයට පත්කර ඇතැ” යි අසා, “සැණකෙළි මණ්ඩපයේ බෙර වයා ධනය උපයා ගන්නෙමි” යි සිතා පුතණුවන් ද කැටුව එහි ගොස්, බෙර වාදනය කොට බොහෝ ධනය ලැබූහ. ඔහු එම ධනය රැගෙන තම ගමට යන අතරමගදී සොරුන් ගැවසෙන වනයකට පැමිණි කල්හි, නොකඩවා බෙර වයමින් යන පුත්රයා වැළැක්වීය. “දරුව, නොකඩවා බෙර වාදනය නොකර මඟට පිළිපන් ප්රභූවරයෙකු මෙන් අතරින් පතර වාදනය කරව” යි කීහ. ඔහු පියා විසින් වළක්වනු ලැබූ නමුත්, “බෙර හඬින්ම සොරුන් පලවා හරින්නෙමි” යි පවසා නොකඩවාම වාදනය කළේය. සොරු පළමුව බෙර හඬ අසා “මේ නම් කිසියම් ප්රභූවරයෙකුගේ බෙර හඬක් විය යුතුය” යි සිතා පලා ගිය නමුත්, පසුව එකාබද්ධව (නොකඩවා) ඇසෙන හඬ අසා, “මේ නම් ප්රභූවරයෙකුගේ බෙර හඬක් නොවේ” යි නැවත පැමිණ විමසා බැලූහ. එහි සිටියේ දෙදෙනෙකු පමණක් බව දැක, ඔවුන්ට තළා පෙළා ධනය පැහැර ගත්හ. බෝධිසත්වයෝ, “අප විසින් ඉතා අපහසුවෙන් ලබන ලද ධනය, මොහුගේ අධික ලෙස බෙර වැයීම නිසා විනාශ කර ගත්තේය” යි පවසා මෙම ගාථාව වදාළහ.
සොරුන් පැමිණ පියාට සහ පුතුට පහර දී වස්තුව පැහැර ගැනීම.
“බෙර වයන්න. එහෙත් පමණ ඉක්මවා නොවයන්න. මක්නිසාද යත්, පමණ ඉක්මවා වැයීම ලාමක (අනර්ථකාරී) වන බැවිනි. බෙර වැයීමෙන් කහවණු සියයක් ලබන ලදී. එහෙත් (කාලය නොබලා) පමණ ඉක්මවා වැයීම නිසා ඒ සියල්ල විනාශ විය.”
එහි “ධමෙ ධමෙ” යනු වාදනය කළ යුතු බවයි, වාදනය නොකොට නොසිටිය යුතු බවයි. “නාතිධමෙ” යනු ප්රමාණය ඉක්මවා හෙවත් නිරන්තරයෙන්ම වාදනය නොකළ යුතු බවයි. කුමක් හෙයින්ද යත්? “අතිධන්තඤ්හි පාපකං” හෙවත් නිරන්තරයෙන් බෙර වැයීම දැන් අපට පාපයක් හෙවත් විනාශයක් වූ බැවිනි. “ධන්තෙන හි සතං ලද්ධං” යනු නගරයේදී බෙර වැයීම හේතුවෙන් කහවණු සියයක් ලබන ලදී. “අතිධන්තෙන නාසිතන්ති” යනු දැන් වනාහි මාගේ පුත්රයා මාගේ වචනය නොඅසා මේ වනයේදී පමණ ඉක්මවා වාදනය කිරීම හේතුවෙන් සියලු ධනය විනාශ වූයේය යන්නයි.
ශාස්තෘන් වහන්සේ මේ ධර්ම දේශනාව ගෙනහැර දක්වා, පූර්වාපර සන්ධි ගළපා ජාතකය සමාප්ත කළ සේක. “එකල පුත්රයා වූයේ මේ අකීකරු භික්ෂුවයි. පියා වූයේ නම් මම ම වෙමි.”
භේරිවාදක ජාතක වර්ණනාව නවවැන්නයි.