මක්කටී වස්තුව
1. එසමයෙහි එක්තරා භික්ෂුවක් වේසාලි නුවර මහාවනයෙහි වැඳිරියක් ආහාරයෙන් පොළඹවා ඇය සමඟ මෛථුන ධර්මය (ලිංගික සංසර්ගය) සේවනය කරයි. ඉක්බිති ඒ භික්ෂුව පෙරවරු කාලයෙහි හැඳ පොරොවා පා සිවුරු ගෙන වේසාලි නුවරට පිඬු පිණිස පිවිසියේය.
2. එසමයෙහි බොහෝ භික්ෂූන් වහන්සේලා සේනාසන චාරිකාවේ (භික්ෂූන් වසන තැන් බලමින්) හැසිරෙන්නාහු ඒ භික්ෂුවගේ විහාරය වෙත පැමිණියහ. ඒ වැඳිරිය එන ඒ භික්ෂූන් දුර දී ම දුටුවාය. දැක ඒ භික්ෂූන් වෙත පැමිණියාය. පැමිණ ඒ භික්ෂූන් ඉදිරියෙහි උකුල ද සැලුවාය, නගුට ද සැලුවාය, උකුල ද ඉදිරිපත් කොට තැබුවාය, (මෛථුනයේ අදහස දැනෙන පරිදි) ලකුණක් ද කළාය. ඉක්බිති ඒ භික්ෂූන්ට මේ සිත විය: “නිසැකවම ඒ භික්ෂුව මේ වැඳිරිය සමඟ මෛථුන ධර්මය සේවනය කරයි” කියා ඔවුහු එක් පැත්තක සැඟවී සිටියහ. ඉක්බිති ඒ භික්ෂුව වේසාලියෙහි පිඬු පිණිස හැසිර පිණ්ඩපාතය රැගෙන ආපසු පැමිණියේය.
3. ඉක්බිති ඒ වැඳිරිය ඒ භික්ෂුව වෙත පැමිණියාය. ඉක්බිති ඒ භික්ෂුව ඒ පිණ්ඩපාතයෙන් එක් කොටසක් වළඳා එක් කොටසක් ඒ වැඳිරියට දුන්නේය. ඉක්බිති ඒ වැඳිරිය එය අනුභව කොට ඒ භික්ෂුවට උකුල ඉදිරිපත් කළාය. ඉක්බිති ඒ භික්ෂුව ඒ වැඳිරිය සමඟ මෛථුන ධර්මය සේවනය කරයි.
4. ඉක්බිති ඒ භික්ෂූන් වහන්සේලා ඒ භික්ෂුවට මෙය කීහ: “ඇවැත්නි, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ශික්ෂාපදයක් පනවන ලද්දේ නොවේ ද? ඇවැත්නි, ඔබ කුමක් නිසා වැඳිරිය සමඟ මෛථුන ධර්මය සේවනය කරන්නෙහි ද?” “ඇවැත්නි, සැබෑ ය, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ශික්ෂාපදයක් පනවන ලදී. එය වනාහි මිනිස් ස්ත්‍රියක් සම්බන්ධයෙනි, තිරිසන් සතෙකු සම්බන්ධයෙන් නොවේ.” “ඇවැත්නි, එයත් එසේම නොවේ ද? ඇවැත්නි, මෙය නුසුදුසුය, අනුකූල නොවේ, නොගැළපේ, ශ්‍රමණයන්ට අයත් නොවේ, අකැපය, නොකළ යුත්තකි. ඇවැත්නි, කෙසේ නම් ඔබ මෙසේ මැනවින් දේශනා කරන ලද ධර්ම විනයෙහි පැවිදි වී දිවි ඇති තාක් පිරිපුන් වූ, පිරිසිදු වූ බඹසර හැසිරෙන්නට නොහැකි වන්නෙහි ද? ඇවැත්නි, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් නොයෙක් ක්‍රමයෙන් ධර්මය දේශනා කරන ලද්දේ රාගයෙන් ඇලීම පිණිස නොව විරාගය (නොඇල්ම) පිණිස නොවේ ද? -පෙ- කාම පරිදාහයන්ගේ (කාම රාගයෙන් උපදින ඇතුළත දැවිල්ලේ) සංසිඳීම වදාරන ලද්දේ නොවේ ද? ඇවැත්නි, මෙය නොපැහැදුණුවන්ගේ පැහැදීම පිණිස හෝ පැහැදුණුවන්ගේ පැහැදීම වැඩීම පිණිස හෝ නොවේ. ඇවැත්නි, මෙය වනාහි නොපැහැදුණුවන්ගේ නොපැහැදීම පිණිස ද, පැහැදුණු ඇතැමුන්ගේ සිත වෙනස් වීම පිණිස ද වෙයි.” ඉක්බිති ඒ භික්ෂූන් වහන්සේලා ඒ භික්ෂුවට නොයෙක් ක්‍රමයෙන් ගරහා භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැල කළහ.
5. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ නිදානයෙහි, මේ කරුණෙහි භික්ෂු සංඝයා රැස් කරවා ඒ භික්ෂුවගෙන් “මහණ, ඔබ වැඳිරියක සමඟ මෛථුන ධර්මය සේවනය කරන බව සැබෑ ද?” යි විචාළ සේක. “සැබෑ ය, භාග්‍යවතුන් වහන්ස.” භාග්‍යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ ගැරහූ සේක:
“හිස් පුරුෂය, මෙය නුසුදුසුය, අනුකූල නොවේ, නොගැළපේ, ශ්‍රමණයන්ට අයත් නොවේ, අකැපය, නොකළ යුත්තකි. හිස් පුරුෂය, කෙසේ නම් ඔබ මෙසේ මැනවින් දේශනා කරන ලද ධර්ම විනයෙහි පැවිදි වී දිවි ඇති තාක් පිරිපුන් වූ, පිරිසිදු වූ බඹසර හැසිරෙන්නට නොහැකි වන්නෙහි ද? හිස් පුරුෂය, මා විසින් නොයෙක් ක්‍රමයෙන් ධර්මය දේශනා කරන ලද්දේ රාගයෙන් ඇලීම පිණිස නොව විරාගය (නොඇල්ම) පිණිස නොවේ ද? -පෙ- කාම පරිදාහයන්ගේ (කාම රාගයෙන් උපදින ඇතුළත දැවිල්ලේ) සංසිඳීම කියන ලද්දේ නොවේ ද?
6. හිස් පුරුෂය, දරුණු විෂ ඇති ආශීවිෂ සර්පයෙකුගේ මුඛයෙහි ඔබේ පුරුෂ ලිංගය (අඞ්ගජාතය) බහාලීම යහපත්ය; වැඳිරියගේ ලිංගයෙහි ඔබේ පුරුෂ ලිංගය බහාලීම කිසිසේත් යහපත් නොවේ. හිස් පුරුෂය, කළු සර්පයෙකුගේ මුඛයෙහි ඔබේ පුරුෂ ලිංගය බහාලීම යහපත්ය; වැඳිරියගේ ලිංගයෙහි ඔබේ පුරුෂ ලිංගය බහාලීම කිසිසේත් යහපත් නොවේ. හිස් පුරුෂය, ඇවිළගත්, හාත්පසින් දැල්වුණු, ගිනිදැල් සහිත වූ අඟුරු වළක ඔබේ පුරුෂ ලිංගය බහාලීම යහපත්ය; වැඳිරියගේ ලිංගයෙහි ඔබේ පුරුෂ ලිංගය බහාලීම කිසිසේත් යහපත් නොවේ. ඒ කුමක් නිසා ද? හිස් පුරුෂය, ඒ හේතුවෙන් මරණයට හෝ පැමිණෙන්නේය, මරණය වැනි දුකකට හෝ පැමිණෙන්නේය. එහෙත් ඒ හේතුවෙන් කය බිඳී මරණින් මතු අපාය නම් වූ, දුගතිය නම් වූ, විනිපාතය නම් වූ නිරයෙහි නූපදින්නේය. හිස් පුරුෂය, මේ හේතුවෙන් නම් කය බිඳී මරණින් මතු අපාය නම් වූ, දුගතිය නම් වූ, විනිපාතය නම් වූ නිරයෙහි උපදින්නේය.
7. හිස් පුරුෂය, මෙතරම් මහා වරදක් වූ ක්‍රියාවක් වුව ද ඔබ නම්, නීච ජනයන්ගේ ධර්මයක් වූ, ගම්වැසියන්ගේ ධර්මයක් වූ, ලාමක පුරුෂයන්ගේ ධර්මයක් වූ, (කෙලෙසුන්ගෙන්) දූෂිත වූ ගොරෝසු වූ, ජලයෙන් සේදීමෙන් අවසන් වන, රහසිගතව කළ යුතු, දෙදෙනා බැගින් එක්ව කරන (මෛථුන ධර්මයට) පැමිණියෙහිය. හිස් පුරුෂය, මෙය නොපැහැදුණුවන්ගේ පැහැදීම පිණිස හෝ පැහැදුණුවන්ගේ පැහැදීම වැඩීම පිණිස හෝ නොවේ. හිස් පුරුෂය, මෙය වනාහි නොපැහැදුණුවන්ගේ නොපැහැදීම පිණිස ද, පැහැදුණු ඇතැමුන්ගේ සිත වෙනස් වීම පිණිස ද වෙයි.”
8. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ භික්ෂුවට නොයෙක් ක්‍රමයෙන් ගරහා, (තමන්ට හා අනුන්ට) පෝෂණය කිරීමට අපහසු බවෙහි ද, නඩත්තු කිරීමට අපහසු බවෙහි ද, මහත් ආශා ඇති බවෙහි ද, ලද දෙයින් සතුටු නොවීමෙහි ද, පිරිස සමඟ ඇලී ගැවසීමෙහි ද, කුසීත බවෙහි ද අගුණ වදාරා, නොයෙක් ක්‍රමයෙන් පහසුවෙන් පෝෂණය කළ හැකි බවෙහි ද, පහසුවෙන් නඩත්තු කළ හැකි බවෙහි ද, අල්පේච්ඡ (ආශා අඩු) වූවහුගේ ද, ලද දෙයින් සතුටු වන්නහුගේ ද, කෙලෙස් සිඳලන්නහුගේ ද, කෙලෙස් සොලවා හරින්නහුගේ ද, පැහැදීම උපදවන (සංවරයෙන් යුත්) තැනැත්තාගේ ද, කෙලෙස් රැස් නොකිරීමෙහි ද, වීර්යය ආරම්භ කිරීමෙහි ද ගුණ වදාරා, භික්ෂූන්ට ඊට සුදුසු වූ, ඊට අනුකූල වූ ධර්ම කතාවක් කොට භික්ෂූන් ඇමතූ සේක: