4. 9. 5.
පස්වැනි ශික්ෂාපදය
1. සැවැත් නුවර දී පැනවූ ශික්ෂාපදයයි – ඒ කාලයේ ෂඩ්වර්ගික භික්ෂුණීන් සුවඳ හා පැහැ ගන්වන දෙයින් (ගන්ධවණ්ණකයෙන්) ස්නානය කළහ. මිනිසුන් හෙළා දකිති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවති: “කාමසැප විඳින ගිහි කාන්තාවන් මෙන් භික්ෂුණීන් කෙසේ නම් සුවඳ හා පැහැ ගන්වන දෙයින් ස්නානය කරත් ද?”යි. හෙළා දකින, නුගුණ කියන, දොස් පතුරුවන ඒ මිනිසුන්ගේ කතා භික්ෂුණීන්ට ඇසුණි. අල්පේච්ඡ (ආශා අඩු) යම් භික්ෂුණීහු වූවාහු ද -පෙ- ඔවුහු හෙළා දකිති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවති: “ෂඩ්වර්ගික භික්ෂුණීන් කෙසේ නම් සුවඳ හා පැහැ ගන්වන දෙයින් ස්නානය කරත් ද?”යි -පෙ- “මහණෙනි, ෂඩ්වර්ගික භික්ෂුණීන් සුවඳ හා පැහැ ගන්වන දෙයින් ස්නානය කරන බව සැබෑ ද?” “සැබෑ ය, භාග්‍යවතුන් වහන්ස.” භාග්‍යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ ගැරහූ සේක -පෙ- “මහණෙනි, ෂඩ්වර්ගික භික්ෂුණීන් කෙසේ නම් සුවඳ හා පැහැ ගන්වන දෙයින් ස්නානය කරත් ද? මහණෙනි, මෙය නොපැහැදුණු අයගේ පැහැදීම පිණිස හෝ නොවේ -පෙ- මහණෙනි, භික්ෂුණීන් මේ ශික්ෂාපදය මෙසේ උදෙසිය යුතු ය (ප්‍රකාශ කළ යුතු ය):
“යම් භික්ෂුණියක් සුවඳ හා පැහැ ගන්වන දෙයින් ස්නානය කරයි නම් පාචිත්තිය ඇවැත් වේ” යි.
2. යා පන යනු: යම් කෙනෙක්, යම් ආකාරයක කෙනෙක් -පෙ- භික්ඛුනී යනු -පෙ- මේ අර්ථයෙහි අදහස් කරන ලද්දේ මේ භික්ෂුණිය යි.
ගන්ධ (සුවඳ) නම්: යම් කිසි සුවඳකි.
වණ්ණක (පැහැ ගන්වන දෙය) නම්: යම් කිසි පැහැ ගන්වන දෙයකි.
නහායෙය්‍ය (ස්නානය කරයි නම්) යනු: ස්නානය කරයි. ස්නානය සඳහා කරන ක්‍රියාවෙහි දුක්කට ඇවැත් වේ. ස්නානය අවසන් වූ විට පාචිත්තිය ඇවැත් වේ.
ඇවැත් නැත: ආබාධයක් හේතුවෙන් ස්නානය කරන්නීට ද, සිහි විකල් වූවෙකුට ද -පෙ- මුලින්ම මේ වරද කළ තැනැත්තාට (ආදිකම්මිකයාට) ද ඇවැත් නැත.
පස්වැනි ශික්ෂාපදය යි.
4. 9. 6.
සයවැනි ශික්ෂාපදය
1. සැවැත් නුවර දී පැනවූ ශික්ෂාපදයයි – ඒ කාලයේ ෂඩ්වර්ගික (සය දෙනෙකුගෙන් යුත් කණ්ඩායමේ) භික්ෂුණීහු සුවඳ කැවූ තල මුරුවටයෙන් ස්නානය කරති. මිනිස්සු හෙළා දකිති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවති: “කාමසැප විඳින ගිහි කාන්තාවන් මෙන් භික්ෂුණීහු සුවඳ කැවූ තල මුරුවටයෙන් ස්නානය කරන්නේ කෙසේ ද?” යි. හෙළා දකින, නුගුණ කියන, දොස් පතුරුවන ඒ මිනිසුන්ගේ කතා භික්ෂුණීහු ඇසූහ. අල්පේච්ඡ (ආශා අඩු) යම් භික්ෂුණීහු වූවාහු ද -පෙ- ඔවුහු හෙළා දකිති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවති: “ෂඩ්වර්ගික භික්ෂුණීහු සුවඳ කැවූ තල මුරුවටයෙන් ස්නානය කරන්නේ කෙසේ ද?” යි -පෙ- “මහණෙනි, ෂඩ්වර්ගික භික්ෂුණීහු සුවඳ කැවූ තල මුරුවටයෙන් ස්නානය කරති යනු සැබෑ ද?”
“සැබෑ ය, භාග්‍යවතුන් වහන්ස.” භාග්‍යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ ගැරහූ සේක -පෙ- “මහණෙනි, ෂඩ්වර්ගික භික්ෂුණීහු සුවඳ කැවූ තල මුරුවටයෙන් ස්නානය කරන්නේ කෙසේ ද? මහණෙනි, මේ ක්‍රියාව නොපැහැදුණු අයගේ පැහැදීම පිණිස හෝ නොවේ -පෙ- මහණෙනි, භික්ෂුණීහු මේ ශික්ෂාපදය මෙසේ උදෙසිය යුතු ය (ප්‍රකාශ කළ යුතු ය):
“යම් භික්ෂුණියක් සුවඳ කැවූ තල මුරුවටයෙන් ස්නානය කරයි නම් පාචිත්තිය ඇවැත් වේ” යි.
2. යා පන යනු: යම් කෙනෙක්, යම් ආකාරයක කෙනෙක් -පෙ- භික්ඛුනී යනු -පෙ- මේ අර්ථයෙහි අදහස් කරන ලද්දේ මේ භික්ෂුණිය යි.
වාසිතක නම්: කිසියම් සුවඳක් කැවූ දෙයකි.
පිඤ්ඤාක නම්: තල පිටි යයි කියනු ලැබේ.
නහායෙය්‍ය (ස්නානය කරයි නම්) යනු: ස්නානය කරයි. ස්නානය සඳහා කරන ක්‍රියාවෙහි දුක්කට ඇවැත් වේ. ස්නානය අවසන් වූ විට පාචිත්තිය ඇවැත් වේ.
ඇවැත් නැත: ආබාධයක් හේතුවෙන් ස්නානය කරන්නීට ද, සාමාන්‍ය (සුවඳ නොකැවූ) තල මුරුවටයෙන් ස්නානය කරන්නීට ද, සිහි විකල් වූවෙකුට ද -පෙ- මුලින්ම මේ වරද කළ තැනැත්තාට (ආදිකම්මිකයාට) ද ඇවැත් නැත.
සයවැනි ශික්ෂාපදය යි.
4. 9. 7.
සත්වැනි ශික්ෂාපදය
1. සැවැත් නුවර දී පැනවූ ශික්ෂාපදයයි – ඒ කාලයේ භික්ෂුණීහු භික්ෂුණියක ලවා ඇඟ ඉලීම (ඇඟ පිරිමැදීම) ද කරවති, සම්බාහනය (ඇඟ තෙරපීම) ද කරවති. විහාර බලමින් ඇවිදින මිනිස්සු එය දැක හෙළා දකිති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවති: “කාමසැප විඳින ගිහි කාන්තාවන් මෙන් භික්ෂුණීහු භික්ෂුණියක ලවා ඇඟ ඉලීම ද, සම්බාහනය ද කරවන්නේ කෙසේ ද?” යි. හෙළා දකින, නුගුණ කියන, දොස් පතුරුවන ඒ මිනිසුන්ගේ කතා භික්ෂුණීහු ඇසූහ. අල්පේච්ඡ (ආශා අඩු) යම් භික්ෂුණීහු වූවාහු ද -පෙ- ඔවුහු හෙළා දකිති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවති: “භික්ෂුණීහු භික්ෂුණියක ලවා ඇඟ ඉලීම ද, සම්බාහනය ද කරවන්නේ කෙසේ ද?” යි -පෙ- “මහණෙනි, භික්ෂුණීහු භික්ෂුණියක ලවා ඇඟ ඉලීම ද, සම්බාහනය ද කරවති යනු සැබෑ ද?” “සැබෑ ය, භාග්‍යවතුන් වහන්ස.” භාග්‍යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ ගැරහූ සේක -පෙ- “මහණෙනි, භික්ෂුණීහු භික්ෂුණියක ලවා ඇඟ ඉලීම ද, සම්බාහනය ද කරවන්නේ කෙසේ ද? මහණෙනි, මේ ක්‍රියාව නොපැහැදුණු අයගේ පැහැදීම පිණිස හෝ නොවේ -පෙ- මහණෙනි, භික්ෂුණීහු මේ ශික්ෂාපදය මෙසේ උදෙසිය යුතු ය (ප්‍රකාශ කළ යුතු ය):
“යම් භික්ෂුණියක් භික්ෂුණියක ලවා ඇඟ ඉලීම හෝ කරවයි නම්, සම්බාහනය හෝ කරවයි නම් පාචිත්තිය ඇවැත් වේ” යි.