4. 6. 8.
අටවන ශික්ෂාපදය
1. ඒ කාලයේ භාග්යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ ශාක්ය ජනපදයේ කිඹුල්වත් නුවර නුග ආරාමයේ (නිග්රෝධාරාමයේ) වැඩ වාසය කරන සේක. එකල ෂඩ්වර්ගික (හය දෙනෙකුගෙන් යුත් කණ්ඩායමේ) භික්ෂූන් භික්ෂුණී ආරාමයට ගොස් ෂඩ්වර්ගික භික්ෂුණීන්ට අවවාද කරති. භික්ෂුණීහු ෂඩ්වර්ගික භික්ෂුණීන්ට මෙසේ කීහ: “ආර්යාවෙනි, එන්න, අවවාදය සඳහා යමු.” (එවිට ෂඩ්වර්ගික භික්ෂුණීහු මෙසේ කීහ:) “ආර්යාවෙනි, අප අවවාදය සඳහා (වෙනත් තැනකට) යන්නේ කුමට ද? ෂඩ්වර්ගික ආර්යයන් වහන්සේලා මෙහිදීම අපට අවවාද කරති.” අල්පේච්ඡ (ආශා අඩු) යම් භික්ෂුණීහු සිටියාහු ද -පෙ- ඔවුහු “ෂඩ්වර්ගික භික්ෂුණීහු කෙසේ නම් අවවාදය සඳහා නොගියාහු දැ” යි හෙළා දකිති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවති -පෙ- “මහණෙනි, ෂඩ්වර්ගික භික්ෂුණීහු අවවාදය සඳහා නොයති යනු සැබෑ ද?” “සැබෑ ය, භාග්යවතුන් වහන්ස.” භාග්යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ ගැරහූ සේක -පෙ- “මහණෙනි, ෂඩ්වර්ගික භික්ෂුණීහු කෙසේ නම් අවවාදය සඳහා නොගියාහු ද? මහණෙනි, මෙය නොපැහැදුණු අයගේ පැහැදීම පිණිස හෝ නොවේ -පෙ- මහණෙනි, භික්ෂුණීහු මේ ශික්ෂාපදය මෙසේ උදෙසිය යුතු ය (ප්රකාශ කළ යුතු ය):
“යම් භික්ෂුණියක් ගරුධර්ම ඇසීම (අවවාදය) පිණිස හෝ පොහොය හා පවාරණය ගැන විමසීම (සංවාසය) පිණිස හෝ නොයන්නී නම් පාචිත්තිය වේ” යි.
2. යා පන (යම්): යම්, යම් බඳු -පෙ- භික්ඛුනී (භික්ෂුණිය) -පෙ- මේ අර්ථයෙහි අදහස් කරන ලද්දේ මේ භික්ෂුණිය යි.
ඕවාද (අවවාදය) නම්: ගරුධර්ම අට (අෂ්ට ගරුධර්ම) ය.
සංවාස (එක්ව වාසය) නම්: එක්ව සංඝකර්ම කිරීම (ඒකකර්ම), එක්ව පාමොක් උදෙසීම (ඒකෝද්දේශ), සමාන ශික්ෂා ඇති බව (සමශික්ෂතා) ය. “ගරුධර්ම ඇසීම පිණිස හෝ පොහොය හා පවාරණය ගැන විමසීම පිණිස හෝ නොයන්නෙමි” යි ඒ වගකීම අත්හළ මොහොතේම පාචිත්තිය ඇවැත් වේ.
ඇවැත් නැත: අනතුරක් ඇති විට, සොයා බලා දෙවැනි භික්ෂුණියක් නොලැබේ නම්, ගිලන් වූ භික්ෂුණියට, අනතුරු ඇති අවස්ථාවල, සිහි විකල් වූවෙකුට ද -පෙ- මුලින්ම මේ වරද කළ තැනැත්තාට (ආදිකම්මිකයාට) ද ඇවැත් නැත.
අටවන ශික්ෂාපදය යි.
4. 6. 9.
නවවන ශික්ෂාපදය
1. සැවැත් නුවරදී පැනවූ ශික්ෂාපදයයි – ඒ කාලයේ භික්ෂුණීහු පොහොය ගැනද නොවිමසති; අවවාදයද ඉල්ලා නොසිටිති. භික්ෂූහු “භික්ෂුණීහු කෙසේ නම් පොහොය ගැනත් නොවිමසූහු ද? අවවාදයත් ඉල්ලා නොසිටියාහු දැ” යි හෙළා දකිති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවති -පෙ- “මහණෙනි, භික්ෂුණීහු පොහොය ගැනත් නොවිමසති, අවවාදයත් ඉල්ලා නොසිටිති යනු සැබෑ ද?” “සැබෑ ය, භාග්යවතුන් වහන්ස.” භාග්යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ ගැරහූ සේක -පෙ- “මහණෙනි, භික්ෂුණීහු කෙසේ නම් පොහොය ගැනත් නොවිමසූහු ද? අවවාදයත් ඉල්ලා නොසිටියාහු ද? මහණෙනි, මෙය නොපැහැදුණු අයගේ පැහැදීම පිණිස හෝ නොවේ -පෙ- මහණෙනි, භික්ෂුණීහු මේ ශික්ෂාපදය මෙසේ උදෙසිය යුතු ය (ප්රකාශ කළ යුතු ය):
“අඩ මසක් පාසා භික්ෂුණිය විසින් භික්ෂු සංඝයාගෙන් කරුණු දෙකක් බලාපොරොත්තු විය යුතුය: පොහොය ගැන විමසීම ද අවවාදය සඳහා එළඹීම ද ය. එය ඉක්මවන භික්ෂුණියට පාචිත්තිය වේ” යි.
2. අන්වද්ධමාසං (අඩ මසක් පාසා) නම්: පොහොයක් පාසා.
උපෝසථ (පොහොය) නම්: තුදුස්වක (දාහතරවැනි දින) පොහොය හා පසළොස්වක (පහළොස්වැනි දින) පොහොය යන පොහොය දෙකකි.
ඕවාද (අවවාදය) නම්: ගරුධර්ම අට (අෂ්ට ගරුධර්ම) ය. “පොහොය ගැනත් නොවිමසන්නෙමි, අවවාදයත් ඉල්ලා නොසිටින්නෙමි” යි ඒ වගකීම අත්හළ මොහොතේම පාචිත්තිය ඇවැත් වේ.
ඇවැත් නැත: අනතුරක් ඇති විට, සොයා බලා දෙවැනි භික්ෂුණියක් නොලැබේ නම්, ගිලන් වූ භික්ෂුණියට, අනතුරු ඇති අවස්ථාවල, සිහි විකල් වූවෙකුට ද -පෙ- මුලින්ම මේ වරද කළ තැනැත්තාට (ආදිකම්මිකයාට) ද ඇවැත් නැත.
නවවන ශික්ෂාපදය යි.
4. 6. 10.
දසවන ශික්ෂාපදය
1. සැවැත් නුවරදී පැනවූ ශික්ෂාපදයයි – ඒ කාලයේ එක්තරා භික්ෂුණියක් තම සිරුරේ යට කොටසේ හට ගත් ගෙඩියක්, පිරිමියෙකු සමඟ තනිවම සිට, ඔහු ලවා බිඳෙව්වා ය. එවිට ඒ පුරුෂයා ඒ භික්ෂුණිය දූෂණය කරන්නට උත්සාහ කළේ ය. ඇය කෑ ගැසුවා ය. භික්ෂුණීහු දුවගෙන අවුත් ඒ භික්ෂුණියට මෙසේ කීහ: “ආර්යාවෙනි, ඔබ කෑ ගැසුවේ කුමක් නිසා ද?” එවිට ඒ භික්ෂුණිය මේ කරුණ භික්ෂුණීන්ට දැන්වූවා ය.