උබ්බාහිකාවෙන් සංසිඳුවීම
47. මහණෙනි, ඒ භික්ෂූන් ඒ අධිකරණය විනිශ්චය කරන විට, කෙළවරක් නැති කතාබස් (එහෙන් මෙහෙන් කියන වචන) ඇති වේ නම්, කියන ලද වචනයේ අර්ථය ද නොවැටහේ නම්, මහණෙනි, මෙබඳු අධිකරණයක් උබ්බාහිකාවෙන් (සංඝයා විසින් තෝරා පත් කළ භික්ෂූන් කිහිප දෙනකුට භාර දී) සංසිඳුවන්නට අනුමත කරමි.
මහණෙනි, අංග දහයකින් යුත් භික්ෂුවක් උබ්බාහිකාව සඳහා සම්මත කළ (පත් කළ) යුතු ය. භික්ෂුව සිල්වත් වේ ද, පාතිමෝක්ඛ සංවර සීලයෙන් රැකුණේ, ආචාර ගෝචර (යහපත් හැසිරීම හා යා යුතු තැන්වලට පමණක් යාම) දෙකින් යුක්ත වූයේ, ඉතා කුඩා වරදවල පවා බිය දකින්නේ වාසය කරයි ද (1), ශික්ෂාපදවල සමාදන් වී හික්මෙයි ද (2), බොහෝ ඇසූපිරූ තැන් ඇත්තේ වේ ද, ඇසූ දේ සිතින් දරන්නේ, ඇසූ දේ සිතේ රැස් කොට ඇත්තේ වේ ද (3), මුල යහපත් වූ, මැද යහපත් වූ, අවසානය යහපත් වූ යම් ධර්මයක් අර්ථ සහිත වූ, වචන සහිත වූ, සෑම අයුරින්ම සම්පූර්ණ වූ, පිරිසිදු බ්රහ්මචර්යාව මනාව පවසයි නම්, එබඳු ධර්මයන් ඔහු විසින් බොහෝ සෙයින් අසන ලද, (සිතින්) දරාගන්නා ලද, වචනයෙන් පුරුදු කරන ලද, සිතින් නැවත නැවත සලකා බලන ලද, දැක්මෙන් මනාව අවබෝධ කරගන්නා ලද ඒවා වේ ද (4), ඔහු විසින් පාතිමෝක්ඛ දෙකම විස්තර වශයෙන් මනාව ප්රගුණ කරන ලද, සූත්ර වශයෙන් හා අනුව්යඤ්ජන වශයෙන් මනාව බෙදා දන්නා ලද, මනාව පවත්වන ලද, මනාව විනිශ්චය කරන ලද ඒවා වේ ද (5), විනයයෙහි ස්ථිරව පිහිටියේ, පසුබට නොවන්නේ වේ ද, තමාගේ පක්ෂයේ අයටත් විරුද්ධ පක්ෂයේ අයටත් කරුණු දන්වන්නට, කරුණු සිතන්නට සලස්වන්නට, සලකා බලන්නට සලස්වන්නට, කරුණු තමාත් දකින්නට, තමාත් පැහැදෙන්නට, දෙපසම පහදවන්නට සමර්ථ වේ ද (6), අධිකරණ ඇතිවීමේ හේතුව සංසිඳුවීමෙහි දක්ෂ වේ ද (7), අධිකරණය දනී ද, අධිකරණයේ හේතුව දනී ද, අධිකරණය නැති වීම දනී ද, අධිකරණය නැති කිරීම සඳහා යා යුතු මඟ දනී ද, මහණෙනි, මේ අංග දහයෙන් යුත් භික්ෂුව උබ්බාහිකාව සඳහා සම්මත කරන්නට අනුමත කරමි.
මහණෙනි, මෙසේ සම්මත කළ යුතු ය: පළමුව ඒ භික්ෂුවගෙන් ඉල්ලිය යුතු ය. ඉල්ලා, දක්ෂ වූ, සමර්ථ වූ භික්ෂුවක් විසින් සංඝයාට මෙසේ දැනුම් දිය යුතු ය:
“ස්වාමීනි, සංඝයා මාගේ වචනය අසත්වා. අප මේ නඩුව විනිශ්චය කරන විට කෙළවරක් නැති කතාබස් (එහෙන් මෙහෙන් කියන වචන) ඇති වෙයි. (එයින්) කියන ලද වචනයේ අදහස ද නොවැටහෙයි. ඉදින් සංඝයාට සුදුසු කාලය නම්, සංඝයා මේ අධිකරණය සංසිඳුවන්නට උබ්බාහිකාව සඳහා මෙනම් භික්ෂුව ද මෙනම් භික්ෂුව ද සම්මත කරන්නේ ය. මෙය ඤත්තිය යි (සංඝයාට කරන යෝජනාව).
ස්වාමීනි, සංඝයා මාගේ වචනය අසත්වා. අප මේ නඩුව විනිශ්චය කරන විට කෙළවරක් නැති කතාබස් ඇති වෙයි. (එයින්) කියන ලද වචනයේ අර්ථය ද නොවැටහෙයි. (එබැවින්) සංඝයා මේ නඩුව සංසිඳුවන්නට උබ්බාහිකාව සඳහා මෙනම් භික්ෂුව ද මෙනම් භික්ෂුව ද සම්මත කරයි. මේ නඩුව සංසිඳුවන්නට උබ්බාහිකාව සඳහා මෙනම් භික්ෂුව ද මෙනම් භික්ෂුව ද සම්මත කිරීම යම් ආයුෂ්මතෙකුට කැමති නම්, හෙතෙම නිහඬ විය යුතු ය; යමෙකුට අකමැති නම්, හෙතෙම කතා කළ යුතු ය.
මේ නඩුව සංසිඳුවන්නට උබ්බාහිකාව සඳහා මෙනම් භික්ෂුව ද මෙනම් භික්ෂුව ද සංඝයා විසින් සම්මත කරන ලදී. සංඝයා එයට කැමති ය. එහෙයින් නිහඬ ය. මෙසේ මෙය දරමි.”
මහණෙනි, ඉදින් ඒ භික්ෂූන්ට ඒ නඩුව උබ්බාහිකාවෙන් සංසිඳුවන්නට හැකි වේ නම්, මහණෙනි, මෙය සංසිඳුණු නඩුවක් යැයි කියනු ලැබේ. කුමකින් සංසිඳුණේ ද? සම්මුඛාවිනයෙනි. එහි සම්මුඛාවිනය නම් කුමක් ද? සංඝසම්මුඛතාව, ධර්මසම්මුඛතාව, විනයසම්මුඛතාව, පුද්ගලසම්මුඛතාව යි. -පෙ- මහණෙනි, මෙසේ සංසිඳුණු නඩුව කාරකයෙක් (ඒ නඩුවට සම්බන්ධ වූවෙක්) නැවත විසඳනු පිණිස උක්කෝටනය කරයි නම් (නැවත මතු කරයි නම්), ඔහුට උක්කෝටනක පාචිත්තිය ඇවැත වේ.
මහණෙනි, ඉදින් ඒ භික්ෂූන් ඒ නඩුව විනිශ්චය කරන විට, එහි (ඒ පිරිසෙහි) ධර්මකථික (ධර්මය දේශනා කරන) භික්ෂුවක් සිටී නම්, ඔහුට සූත්රය (පාතිමෝක්ඛය) ප්රගුණ නැති නම්, සූත්රවිභංගය (විනය) ද ප්රගුණ නැති නම්, ඔහු අර්ථය නොසලකා, වචනයේ පිට පෙනුම පමණක් ගෙන (ව්යඤ්ජනච්ඡායාවෙන්) අර්ථය ප්රතික්ෂේප කරයි නම්, (එබඳු තැන) දක්ෂ වූ, සමර්ථ වූ භික්ෂුවක් විසින් ඒ භික්ෂූන්ට මෙසේ දැනුම් දිය යුතු ය: