5. සුද්ධන්ත පරිවාසය
1. එකල එක්තරා භික්ෂුවක් බොහෝ සංඝාදිසේස ඇවැත්වලට පැමිණියේ වෙයි. ඒ භික්ෂුව ඇවැත්වල සීමාව (ඇවැත් කොපමණ ද යන්න) නොදනියි. රාත්රීන්ගේ සීමාව (ඇවැත් සඟවා සිටි රාත්රි කොපමණ ද යන්න) නොදනියි. ඇවැත්වල සීමාව සිහි නොකරයි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සිහි නොකරයි. ඇවැත්වල සීමාව ගැන සැක ඇත්තේ වෙයි. රාත්රීන්ගේ සීමාව ගැන සැක ඇත්තේ වෙයි. ඒ භික්ෂුව “ඇවැත්නි, මම බොහෝ සංඝාදිසේස ඇවැත්වලට පැමිණියෙමි. ඇවැත්වල සීමාව නොදනිමි. රාත්රීන්ගේ සීමාව නොදනිමි. ඇවැත්වල සීමාව සිහි නොකරමි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සිහි නොකරමි. ඇවැත්වල සීමාව ගැන සැක ඇත්තෙමි. රාත්රීන්ගේ සීමාව ගැන සැක ඇත්තෙමි. මා කෙසේ පිළිපැදිය යුතු ද?” යි භික්ෂූන්ට දැනුම් දුන්නේ ය. ඔවුහු භාග්යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැල කළහ.
2. “මහණෙනි, එසේ නම්, සංඝයා ඒ භික්ෂුවට ඒ ඇවැත් සඳහා සුද්ධන්ත පරිවාසය (තමා පිරිසිදුව සිටි කාලය දක්වා ආපසු ගණන් කර දෙන පරිවාසය) දෙත්වා. මහණෙනි, ඒ සුද්ධන්ත පරිවාසය මෙසේ දිය යුතු ය: මහණෙනි, ඒ භික්ෂුව සංඝයා වෙත ගොස් -පෙ- මෙසේ කිය යුතු ය: ‘ස්වාමීනි, මම බොහෝ සංඝාදිසේස ඇවැත්වලට පැමිණියෙමි. ඇවැත්වල සීමාව නොදනිමි. රාත්රීන්ගේ සීමාව නොදනිමි. ඇවැත්වල සීමාව සිහි නොකරමි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සිහි නොකරමි. ඇවැත්වල සීමාව ගැන සැක ඇත්තෙමි. රාත්රීන්ගේ සීමාව ගැන සැක ඇත්තෙමි. ස්වාමීනි, ඒ මම ඒ ඇවැත් සඳහා සුද්ධන්ත පරිවාසය සංඝයාගෙන් ඉල්ලමි’ යි ඉල්ලිය යුතු ය. දෙවනුව ද ඉල්ලිය යුතු ය. තෙවනුව ද ඉල්ලිය යුතු ය.
3. දක්ෂ, සමත් භික්ෂුවක් විසින් සංඝයාට මෙසේ දැනුම් දිය යුතු ය:
“ස්වාමීනි, සංඝයා මා කියන දෙය අසත්වා: මේ නම් ඇති භික්ෂුව බොහෝ සංඝාදිසේස ඇවැත්වලට පැමිණියේ ය. ඇවැත්වල සීමාව නොදනියි. රාත්රීන්ගේ සීමාව නොදනියි. ඇවැත්වල සීමාව සිහි නොකරයි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සිහි නොකරයි. ඇවැත්වල සීමාව ගැන සැක ඇත්තේ ය. රාත්රීන්ගේ සීමාව ගැන සැක ඇත්තේ ය. ඒ භික්ෂුව ඒ ඇවැත් සඳහා සුද්ධන්ත පරිවාසය සංඝයාගෙන් ඉල්ලයි. සංඝයාට සුදුසු කාලය නම්, සංඝයා මේ නම් ඇති භික්ෂුවට ඒ ඇවැත් සඳහා සුද්ධන්ත පරිවාසය දෙන්නේ ය. මෙය ඤත්තිය (සංඝයාට කරන යෝජනාව) යි.
ස්වාමීනි, සංඝයා මා කියන දෙය අසත්වා: මේ නම් ඇති භික්ෂුව බොහෝ සංඝාදිසේස ඇවැත්වලට පැමිණියේ ය. ඇවැත්වල සීමාව නොදනියි. රාත්රීන්ගේ සීමාව නොදනියි. ඇවැත්වල සීමාව සිහි නොකරයි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සිහි නොකරයි. ඇවැත්වල සීමාව ගැන සැක ඇත්තේ ය. රාත්රීන්ගේ සීමාව ගැන සැක ඇත්තේ ය. ඒ භික්ෂුව ඒ ඇවැත් සඳහා සුද්ධන්ත පරිවාසය සංඝයාගෙන් ඉල්ලයි. සංඝයා මේ නම් ඇති භික්ෂුවට ඒ ඇවැත් සඳහා සුද්ධන්ත පරිවාසය දෙයි. මේ නම් ඇති භික්ෂුවට ඒ ඇවැත් සඳහා සුද්ධන්ත පරිවාසය දීම යම් ආයුෂ්මතෙකුට කැමති නම්, හෙතෙම නිහඬ විය යුතු ය; යමෙකුට අකමැති නම්, හෙතෙම කතා කළ යුතු ය.
දෙවනුව ද මේ කරුණ කියමි. -පෙ- තෙවනුව ද මේ කරුණ කියමි. -පෙ-
සංඝයා විසින් මේ නම් ඇති භික්ෂුවට ඒ ඇවැත් සඳහා සුද්ධන්ත පරිවාසය දෙන ලදී. සංඝයා එයට කැමති ය. එහෙයින් නිහඬ ය. මෙසේ මෙය දරමි.”
4. මහණෙනි, සුද්ධන්ත පරිවාසය දිය යුත්තේ මෙසේ ය. පරිවාසය දිය යුත්තේ මෙසේ ය.
5. මහණෙනි, සුද්ධන්ත පරිවාසය දිය යුත්තේ කෙසේ ද?
“ඇවැත්වල සීමාව නොදනියි. රාත්රීන්ගේ සීමාව නොදනියි. ඇවැත්වල සීමාව සිහි නොකරයි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සිහි නොකරයි. ඇවැත්වල සීමාව ගැන සැක ඇත. රාත්රීන්ගේ සීමාව ගැන සැක ඇත. (ඔහුට) සුද්ධන්ත පරිවාසය දිය යුතු ය.”
“ඇවැත්වල සීමාව දනියි. රාත්රීන්ගේ සීමාව නොදනියි. ඇවැත්වල සීමාව සිහි කරයි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සිහි නොකරයි. ඇවැත්වල සීමාව ගැන සැක නැත. රාත්රීන්ගේ සීමාව ගැන සැක ඇත. (ඔහුට ද) සුද්ධන්ත පරිවාසය දිය යුතු ය.”
“ඇවැත්වල සීමාව සමහරක් දනියි, සමහරක් නොදනියි. රාත්රීන්ගේ සීමාව නොදනියි. ඇවැත්වල සීමාව සමහරක් සිහි කරයි, සමහරක් සිහි නොකරයි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සිහි නොකරයි. ඇවැත්වල සීමාව ගැන සමහරක සැක ඇත, සමහරක සැක නැත. රාත්රීන්ගේ සීමාව ගැන සැක ඇත. (ඔහුට ද) සුද්ධන්ත පරිවාසය දිය යුතු ය.”
“ඇවැත්වල සීමාව නොදනියි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සමහරක් දනියි, සමහරක් නොදනියි. ඇවැත්වල සීමාව සිහි නොකරයි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සමහරක් සිහි කරයි, සමහරක් සිහි නොකරයි. ඇවැත්වල සීමාව ගැන සැක ඇත. රාත්රීන්ගේ සීමාව ගැන සමහරක සැක ඇත, සමහරක සැක නැත. (ඔහුට ද) සුද්ධන්ත පරිවාසය දිය යුතු ය.”
“ඇවැත්වල සීමාව දනියි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සමහරක් දනියි, සමහරක් නොදනියි. ඇවැත්වල සීමාව සිහි කරයි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සමහරක් සිහි කරයි, සමහරක් සිහි නොකරයි. ඇවැත්වල සීමාව ගැන සැක නැත. රාත්රීන්ගේ සීමාව ගැන සමහරක සැක ඇත, සමහරක සැක නැත. (ඔහුට ද) සුද්ධන්ත පරිවාසය දිය යුතු ය.”
“ඇවැත්වල සීමාව සමහරක් දනියි, සමහරක් නොදනියි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සමහරක් දනියි, සමහරක් නොදනියි. ඇවැත්වල සීමාව සමහරක් සිහි කරයි, සමහරක් සිහි නොකරයි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සමහරක් සිහි කරයි, සමහරක් සිහි නොකරයි. ඇවැත්වල සීමාව ගැන සමහරක සැක ඇත, සමහරක සැක නැත. රාත්රීන්ගේ සීමාව ගැන සමහරක සැක ඇත, සමහරක සැක නැත. (ඔහුට ද) සුද්ධන්ත පරිවාසය දිය යුතු ය.” මහණෙනි, සුද්ධන්ත පරිවාසය දිය යුත්තේ මෙසේ ය.
6. මහණෙනි, පරිවාසය දිය යුත්තේ කෙසේ ද?
“ඇවැත්වල සීමාව දනියි. රාත්රීන්ගේ සීමාව දනියි. ඇවැත්වල සීමාව සිහි කරයි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සිහි කරයි. ඇවැත්වල සීමාව ගැන සැක නැත. රාත්රීන්ගේ සීමාව ගැන සැක නැත. (ඔහුට) පරිවාසය දිය යුතු ය.”
“ඇවැත්වල සීමාව නොදනියි. රාත්රීන්ගේ සීමාව දනියි. ඇවැත්වල සීමාව සිහි නොකරයි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සිහි කරයි. ඇවැත්වල සීමාව ගැන සැක ඇත. රාත්රීන්ගේ සීමාව ගැන සැක නැත. (ඔහුට) පරිවාසය දිය යුතු ය.”
“ඇවැත්වල සීමාව සමහරක් දනියි, සමහරක් නොදනියි. රාත්රීන්ගේ සීමාව දනියි. ඇවැත්වල සීමාව සමහරක් සිහි කරයි, සමහරක් සිහි නොකරයි. රාත්රීන්ගේ සීමාව සිහි කරයි. ඇවැත්වල සීමාව ගැන සමහරක සැක ඇත, සමහරක සැක නැත. රාත්රීන්ගේ සීමාව ගැන සැක නැත. (ඔහුට) පරිවාසය දිය යුතු ය.” මහණෙනි, මෙසේ පරිවාසය දිය යුතු ය.
පරිවාසය නිමි.