8. මානත්තාරහමූලායපටිකස්සනාව (මානත්තයට සුදුසු වූ භික්ෂුව මුලට ආපසු ඇදීම)
1. ඔහු පරිවාසය වාසය කොට අවසන් කර, මානත්තයට සුදුසු ව සිටිය දී, ඒ අතරතුර නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පත් විය. ඔහු භික්ෂූන්ට මෙසේ දැන්වීය: “ඇවැත්නි, මම දින පහක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පත් වීමි. ඒ මම දින පහක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් දින පහක් වසන පරිවාසය ඉල්ලුවෙමි. සංඝයා මට දින පහක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට දින පහක් වසන පරිවාසය දුන්නේ ය. ඒ මම පරිවාසය වාසය කරමින් සිටිය දී, ඒ අතරතුර නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පත් වීමි. ඒ මම අතරතුර පත් වූ, නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් මූලායපටිකස්සනාව ඉල්ලුවෙමි. සංඝයා මට අතරතුර පත් වූ, නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට මූලායපටිකස්සනාව කළේ ය. ඒ මම පරිවාසය වාසය කොට අවසන් කර, මානත්තයට සුදුසු ව සිටිය දී, ඒ අතරතුර නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පත් වීමි. මා පිළිපැදිය යුත්තේ කෙසේ ද?” යි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැල කළහ. (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ සේක:)
2. මහණෙනි, එසේ නම් සංඝයා උදායී භික්ෂුවට, අතරතුර පත් වූ, නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට මූලායපටිකස්සනාව කරත්වා.
මහණෙනි, මෙසේ මුලට ඇද යුතු ය (මූලායපටිකස්සනාව කළ යුතු ය): මහණෙනි, ඒ උදායී භික්ෂුව සංඝයා වෙත ගොස්, උතුරු සිවුර එක් උරහිසක් වසන සේ පොරවා, වැඩිමහලු භික්ෂූන්ගේ පා වැඳ, උක්කුටිකව (දණහිස් බිම නොතබා පතුල් මත) හිඳ, දොහොත් මුදුනේ තබාගෙන මෙසේ කිව යුතු ය: “ස්වාමීනි, මම දින පහක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පත් වීමි. ඒ මම දින පහක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් දින පහක් වසන පරිවාසය ඉල්ලුවෙමි. සංඝයා මට දින පහක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට දින පහක් වසන පරිවාසය දුන්නේ ය. ඒ මම පරිවාසය වාසය කරමින් සිටිය දී, ඒ අතරතුර නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පත් වීමි. ඒ මම අතරතුර පත් වූ, නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ ඒ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් මූලායපටිකස්සනාව ඉල්ලුවෙමි. සංඝයා මට අතරතුර පත් වූ, නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට මූලායපටිකස්සනාව කළේ ය. ඒ මම පරිවාසය වාසය කොට අවසන් කර, මානත්තයට සුදුසු ව සිටිය දී, ඒ අතරතුර නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පත් වීමි. ස්වාමීනි, ඒ මම අතරතුර පත් වූ, නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් මූලායපටිකස්සනාව ඉල්ලමි.” දෙවනුව ද ඉල්ලිය යුතු ය. තෙවනුව ද ඉල්ලිය යුතු ය. දක්ෂ, හැකියාව ඇති භික්ෂුවක් විසින් සංඝයාට මෙසේ දැනුම් දිය යුතු ය:
3. “ස්වාමීනි, සංඝයා මාගේ වචනය අසත්වා. මේ උදායී භික්ෂුව දින පහක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පත් විය. ඔහු දින පහක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් දින පහක් වසන පරිවාසය ඉල්ලීය. සංඝයා ඔහුට දින පහක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට දින පහක් වසන පරිවාසය දුන්නේ ය. ඔහු පරිවාසය වාසය කරමින් සිටිය දී, ඒ අතරතුර නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පත් විය. ඔහු අතරතුර පත් වූ, නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් මූලායපටිකස්සනාව ඉල්ලීය. සංඝයා ඔහුට අතරතුර පත් වූ, නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට මූලායපටිකස්සනාව කළේ ය. ඔහු පරිවාසය වාසය කොට අවසන් කර, මානත්තයට සුදුසු ව සිටිය දී, ඒ අතරතුර නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පත් විය. ඔහු අතරතුර පත් වූ, නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් මූලායපටිකස්සනාව ඉල්ලයි. සංඝයාට සුදුසු කාලය නම්, සංඝයා උදායී භික්ෂුවට, අතරතුර පත් වූ, නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට මූලායපටිකස්සනාව කරත්වා. මෙය ඤත්තිය (සංඝයාට කරන යෝජනාව) යි.
ස්වාමීනි, සංඝයා මාගේ වචනය අසත්වා. මේ උදායී භික්ෂුව දින පහක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පත් විය -පෙ- ඔහු පරිවාසය වාසය කොට අවසන් කර, මානත්තයට සුදුසු ව සිටිය දී, ඒ අතරතුර නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පත් විය. ඔහු අතරතුර පත් වූ, නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් මූලායපටිකස්සනාව ඉල්ලයි. සංඝයා උදායී භික්ෂුවට, අතරතුර පත් වූ, නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට මූලායපටිකස්සනාව කරයි. උදායී භික්ෂුවට, අතරතුර පත් වූ, නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට මූලායපටිකස්සනාව කිරීම යම් ආයුෂ්මතෙකුට කැමති නම්, හෙතෙම නිහඬ විය යුතු ය; යමෙකුට අකමැති නම්, හෙතෙම කතා කළ යුතු ය.