1. සුක්කවිසට්ඨි (ශුක්රය පිට කිරීම)
1. අපටිච්ඡන්න මානත්තය (නොසැඟවූ ඇවැතට දෙන මානත්තය)
1. එම සමයෙහි භාග්යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ සැවැත් නුවර අසල ජේතවනය නම් වූ අනේපිඬු සිටුතුමාගේ ආරාමයෙහි වැඩ වසන සේක. එකල ආයුෂ්මත් උදායී භික්ෂුව නොසැඟවූ (අපටිච්ඡන්න), හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම (සඤ්චේතනිකා සුක්කවිසට්ඨි) නම් වූ එක් ඇවැතකට පැමිණියේ ය. ඔහු “ඇවැත්නි, මම නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පැමිණියෙමි. මා කෙසේ නම් පිළිපැදිය යුතු දැ?” යි භික්ෂූන්ට මේ කරුණ දැනුම් දුන්නේ ය. ඒ භික්ෂූහු භාග්යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැල කළහ.
2. “මහණෙනි, එසේ නම් සංඝයා උදායී භික්ෂුවට නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය (ඇවැතින් නිදහස් වීම සඳහා පිරිය යුතු වතක්) දෙත්වා. මහණෙනි, ඒ මානත්තය මෙසේ දිය යුතු ය:
මහණෙනි, උදායී භික්ෂුව සංඝයා වෙත ගොස්, උතුරු සිවුර එක් උරහිසක් වසන සේ පොරවා, වැඩිමහලු භික්ෂූන්ගේ පා වැඳ, උක්කුටිකව (දණහිස් බිම නොතබා පතුල් මත) හිඳ, දොහොත් මුදුනේ තබාගෙන මෙසේ කිව යුතු ය:
“ස්වාමීනි, මම නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පැමිණියෙමි. ස්වාමීනි, ඒ මම නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය සංඝයාගෙන් ඉල්ලමි. ස්වාමීනි, මම නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පැමිණියෙමි. ස්වාමීනි, නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය දෙවනුව ද සංඝයාගෙන් ඉල්ලමි. ස්වාමීනි, මම නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පැමිණියෙමි. ස්වාමීනි, නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය තෙවනුව ද සංඝයාගෙන් ඉල්ලමි” යනුවෙනි.
3. දක්ෂ, හැකියාව ඇති භික්ෂුවක් විසින් සංඝයාට මෙසේ දැනුම් දිය යුතු ය:
“ස්වාමීනි, සංඝයා මාගේ වචනය අසත්වා: මේ උදායී භික්ෂුව නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පැමිණියේ ය. ඔහු නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය සංඝයාගෙන් ඉල්ලයි. සංඝයාට සුදුසු කාලය නම්, සංඝයා උදායී භික්ෂුවට නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය දෙත්වා. මෙය ඤත්තිය (සංඝයාට කරන යෝජනාව) යි.”
“ස්වාමීනි, සංඝයා මාගේ වචනය අසත්වා: මේ උදායී භික්ෂුව නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පැමිණියේ ය. ඔහු නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය සංඝයාගෙන් ඉල්ලයි. සංඝයා උදායී භික්ෂුවට නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය දෙයි. උදායී භික්ෂුවට නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය දීම යම් ආයුෂ්මතෙකුට කැමති නම්, හෙතෙම නිහඬ විය යුතු ය; යමෙකුට අකමැති නම්, හෙතෙම කතා කළ යුතු ය.
දෙවනුව ද මේ කරුණ කියමි: ස්වාමීනි, සංඝයා මාගේ වචනය අසත්වා. මේ උදායී භික්ෂුව නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පැමිණියේ ය. ඔහු නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය සංඝයාගෙන් ඉල්ලයි. සංඝයා උදායී භික්ෂුවට නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය දෙයි. උදායී භික්ෂුවට නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය දීම යම් ආයුෂ්මතෙකුට කැමති නම්, හෙතෙම නිහඬ විය යුතු ය; යමෙකුට අකමැති නම්, හෙතෙම කතා කළ යුතු ය.
තෙවනුව ද මේ කරුණ කියමි: ස්වාමීනි, සංඝයා මාගේ වචනය අසත්වා. මේ උදායී භික්ෂුව නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පැමිණියේ ය. ඔහු නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය සංඝයාගෙන් ඉල්ලයි. සංඝයා උදායී භික්ෂුවට නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය දෙයි. උදායී භික්ෂුවට නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය දීම යම් ආයුෂ්මතෙකුට කැමති නම්, හෙතෙම නිහඬ විය යුතු ය; යමෙකුට අකමැති නම්, හෙතෙම කතා කළ යුතු ය.
සංඝයා විසින් උදායී භික්ෂුවට නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය දෙන ලදී. සංඝයා එයට කැමති ය. එහෙයින් නිහඬ ය. මෙසේ මෙය දරමි” යනුවෙනි.
අපටිච්ඡන්න මානත්තය (නොසැඟවූ ඇවැතට දෙන මානත්තය) නිමි.
2. අපටිච්ඡන්න අබ්භානය (නොසැඟවූ ඇවැතට කරන අබ්භානය)
1. මානත්තය පිරූ ඔහු භික්ෂූන්ට මෙසේ දැන්වී ය: “ඇවැත්නි, මම නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පැමිණියෙමි. මම නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය සංඝයාගෙන් ඉල්ලුවෙමි. සංඝයා මට නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය දුන්නේ ය. මම මානත්තය පිරුවෙමි. දැන් මා කෙසේ පිළිපැදිය යුතු ද?” කියා ය. භික්ෂූහු භාග්යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැල කළහ.
2. “මහණෙනි, එසේ නම් සංඝයා උදායී භික්ෂුවට අබ්භානය (ඇවැතින් නිදහස් කොට නැවත සංඝයා අතරට පිළිගැනීම) කරත්වා. මහණෙනි, අබ්භානය කළ යුත්තේ මෙසේ ය: මහණෙනි, උදායී භික්ෂුව සංඝයා වෙත ගොස්, උතුරු සිවුර එක් උරහිසක් වසන සේ පොරවා, වැඩිමහලු භික්ෂූන්ගේ පා වැඳ, උක්කුටිකව (දණහිස් බිම නොතබා පතුල් මත) හිඳ, දොහොත් මුදුනේ තබාගෙන මෙසේ කිව යුතු ය:
“ස්වාමීනි, මම නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පැමිණියෙමි. මම නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය සංඝයාගෙන් ඉල්ලුවෙමි. සංඝයා මට නොසැඟවූ, හිතාමතා ශුක්රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය දුන්නේ ය. ස්වාමීනි, මානත්තය පිරූ මම සංඝයාගෙන් අබ්භානය ඉල්ලමි.