5. ඒකාහපටිච්ඡන්න අබ්භානය (එක් දිනක් සඟවා තැබූ ඇවැතට කරන අබ්භානය)
1. මානත්තය පිරූ ඔහු භික්ෂූන්ට මෙසේ කීවේ ය: “ඇවැත්නි, මම එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පැමිණියෙමි. ඒ මම එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් එක් දිනක් වසන පරිවාසය ඉල්ලුවෙමි. සංඝයා මට එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට එක් දිනක් වසන පරිවාසය දුන්නේ ය. පරිවාසය වාසය කොට අවසන් කළ මම එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් රාත්‍රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය ඉල්ලුවෙමි. සංඝයා මට එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්‍රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය දුන්නේ ය. දැන් මම මානත්තය පිරුවෙමි. මා කෙසේ පිළිපැදිය යුතු ද?” භික්ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැල කළහ.
2. (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළ සේක:) “මහණෙනි, එසේ නම් සංඝයා උදායී භික්ෂුවට අබ්භානය (ඇවැතින් නිදහස් කොට නැවත සංඝයා අතරට ගැනීම) කරත්වා. මහණෙනි, අබ්භානය කළ යුත්තේ මෙසේ ය:
උදායී භික්ෂුව සංඝයා වෙත ගොස්, උතුරු සිවුර එක් උරහිසක් වසන සේ පොරවා, වැඩිමහලු භික්ෂූන්ගේ පා වැඳ, උක්කුටිකව (දණහිස් බිම නොතබා පතුල් මත) හිඳ, දොහොත් මුදුනේ තබාගෙන මෙසේ කිව යුතු ය: ‘ස්වාමීනි, මම එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පැමිණියෙමි. ඒ මම එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් එක් දිනක් වසන පරිවාසය ඉල්ලුවෙමි. සංඝයා මට එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට එක් දිනක් වසන පරිවාසය දුන්නේ ය. පරිවාසය වාසය කොට අවසන් කළ මම එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් රාත්‍රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය ඉල්ලුවෙමි. සංඝයා මට එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්‍රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය දුන්නේ ය. ස්වාමීනි, මානත්තය පිරූ මම සංඝයාගෙන් අබ්භානය ඉල්ලමි.’ දෙවනුව ද ඉල්ලිය යුතු ය. තෙවනුව ද ඉල්ලිය යුතු ය.
3. දක්ෂ, හැකියාව ඇති භික්ෂුවක් විසින් සංඝයාට මෙසේ දැනුම් දිය යුතු ය:
“ස්වාමීනි, සංඝයා මාගේ වචනය අසත්වා. මේ උදායී භික්ෂුව එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පැමිණියේ ය. ඔහු එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් එක් දිනක් වසන පරිවාසය ඉල්ලී ය. සංඝයා උදායී භික්ෂුවට එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට එක් දිනක් වසන පරිවාසය දුන්නේ ය. පරිවාසය වාසය කොට අවසන් කළ ඔහු එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් රාත්‍රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය ඉල්ලී ය. සංඝයා උදායී භික්ෂුවට එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්‍රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය දුන්නේ ය. මානත්තය පිරූ ඔහු සංඝයාගෙන් අබ්භානය ඉල්ලයි. සංඝයාට සුදුසු කාලය නම්, සංඝයා උදායී භික්ෂුවට අබ්භානය කරත්වා. මෙය ඤත්තිය (සංඝයාට කරන යෝජනාව) යි.
ස්වාමීනි, සංඝයා මාගේ වචනය අසත්වා. මේ උදායී භික්ෂුව එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතකට පැමිණියේ ය. ඔහු එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් එක් දිනක් වසන පරිවාසය ඉල්ලී ය. සංඝයා උදායී භික්ෂුවට එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට එක් දිනක් වසන පරිවාසය දුන්නේ ය. පරිවාසය වාසය කොට අවසන් කළ ඔහු එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට සංඝයාගෙන් රාත්‍රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය ඉල්ලී ය. සංඝයා උදායී භික්ෂුවට එක් දිනක් සඟවා තැබූ, හිතාමතා ශුක්‍රය පිට කිරීම නම් වූ එක් ඇවැතට රාත්‍රී හයක් පිරිය යුතු මානත්තය දුන්නේ ය. මානත්තය පිරූ ඔහු සංඝයාගෙන් අබ්භානය ඉල්ලයි. සංඝයා උදායී භික්ෂුවට අබ්භානය කරයි. උදායී භික්ෂුවට අබ්භානය කිරීම යම් ආයුෂ්මතෙකුට කැමති නම්, හෙතෙම නිහඬ විය යුතු ය; යමෙකුට අකමැති නම්, හෙතෙම කතා කළ යුතු ය.
දෙවනුව ද මේ කරුණ කියමි -පෙ- තෙවනුව ද මේ කරුණ කියමි -පෙ-
සංඝයා විසින් උදායී භික්ෂුවට අබ්භානය කරන ලදී. සංඝයා එයට කැමති ය. එහෙයින් නිහඬ ය. මෙසේ මෙය දරමි.”
ඒකාහපටිච්ඡන්න අබ්භානය (එක් දිනක් සඟවා තැබූ ඇවැතට කරන අබ්භානය) නිමි.