2. 2. 10.
භික්ඛු සූත්රය
268. “මහණෙනි, මා විසින් කරුණු වශයෙන් වේදනා දෙකක්ද වදාරන ලදී. මා විසින් කරුණු වශයෙන් වේදනා තුනක් ද වදාරන ලදී. මා විසින් කරුණු වශයෙන් වේදනා පසක්ද වදාරන ලදී. මා විසින් කරුණු වශයෙන් වේදනා සයක්ද වදාරන ලදී. මා විසින් කරුණු වශයෙන් වේදනා දහ අටක්ද වදාරන ලදී. මා විසින් කරුණු වශයෙන් වේදනා තිස් හයක්ද වදාරන ලදී. මා විසින් කරුණු වශයෙන් වේදනා එකසිය අටක්ද වදාරන ලදී. මහණෙනි, මෙසේ මා විසින් ධර්මය කරුණු වශයෙන් දෙසන ලදී.
“මහණෙනි, මා විසින් ධර්මය කරුණු වශයෙන් වදාළ කල්හි යමෙක් ඔවුනොවුන් විසින් යහපත්කොට කියන ලද්ද මනාකොට කියන ලද්ද, අනුමත නොකරද්ද, මනාව නොදනිද්ද, සතුටු නොවෙද්ද, ඔවුහු හටගත් ඩබර ඇත්තාහු කලහ ඇත්තාහු විවාදයට පැමිණියාහු ඔවුනොවුන් මුව නමැති ආයුධ වලින් විදිනු ලබන්නාහු වාසය කරන්නාහුය යන මෙය කැමති විය යුත්තේය.
මහණෙනි, මෙසේ මා විසින් ධර්මය කාරණා වශයෙන් (පර්යාය වශයෙන්) දේශනා කරන ලදී. මහණෙනි, මෙසේ මා විසින් කාරණා වශයෙන් ධර්මය දේශනා කළ කල්හි, යම් කෙනෙක් ඔවුනොවුන් යහපත් ලෙස කියූ, මනා ලෙස පැවසූ දෙය මැනවින් පිළිගනිත් නම්, අනුදනිත් නම්, අනුමෝදන් වෙත් නම්, ඔවුන් සමගි වූවාහු, සතුටු වන්නාහු, කිරි හා දිය මෙන් එක් වූවාහු, ඔවුනොවුන් ප්රිය ඇසින් බලමින් වාසය කරන්නාහු ය යන මෙය කැමති විය යුතුය.’
“මහණෙනි, මේ කාමගුණ පසකි. කවර පසක්ද යත්: ඉෂ්ට වූ, කාන්ත වූ, මනවඩන්නා වූ, ප්රිය ස්වභාව ඇත්තා වූ, කාමය පිණිස පවත්නා වූ, ඇලීමට කරුණු වූ, ඇසින් දත යුතු රූපයෝය. ඉෂ්ට වූ, කාන්ත වූ, මනවඩන්නා වූ, ප්රිය ස්වභාව ඇත්තා වූ, කාමය පිණිස පවත්නා වූ, ඇලීමට කරුණු වූ, කනින් දත යුතු ශබ්දයෝය. ඉෂ්ට වූ, කාන්ත වූ, මනවඩන්නා වූ, ප්රිය ස්වභාව ඇත්තා වූ, කාමය පිණිස පවත්නා වූ, ඇලීමට කරුණු වූ, නාසයෙන් දත යුතු ගන්ධයෝය. ඉෂ්ට වූ, කාන්ත වූ, මනවඩන්නා වූ, ප්රිය ස්වභාව ඇත්තා වූ, කාමය පිණිස පවත්නා වූ, ඇලීමට කරුණු වූ, දිවෙන් දත යුතු රසයෝය. ඉෂ්ට වූ, කාන්ත වූ, මනවඩන්නා වූ, ප්රිය ස්වභාව ඇත්තා වූ, කාමය පිණිස පවත්නා වූ, ඇලීමට කරුණු වූ, කයින් දත යුතු ස්පර්ශයෝය. මහණෙනි, මේ වනාහි කාමගුණ පසයි.
“මහණෙනි, මේ පස්කම් ගුණයන් නිසා යම් සැපයක් සොම්නසක් උපදීද, මෙය කාම සැපය යයි කියනු ලැබේ. මහණෙනි, යම් කෙනෙක් ‘මේ අතිශයින් ශාන්ත වූ සැපය, සොම්නස විඳිති’ යි මෙසේ කියන්නාහු නම්, ඔවුන්ගේ ඒ කීම මම අනුමත නොකරමි. ඊට හේතු කවරේද? මහණෙනි, ඒ සැපයට වඩා අතිශයින් උසස් වූද අතිශයින් ප්රණීත වූද අනෙක් සැපයක් ඇත්තේය. මහණෙනි, ඒ සැපයට වඩා අතිශයින් උසස් වූද අතිශයින් ප්රණීත වූද අනෙක් සැපය කවරේද? මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණතෙම කාමයන්ගෙන් වෙන්ව ම, අකුසල ධර්මයන්ගෙන් වෙන්ව ම, විතර්ක සහිත, විචාර සහිත, විවේකයෙන් උපන් ප්රීතිය හා සැපය ඇති ප්රථම ධ්යානයට පැමිණ වාසය කරයිද, මහණෙනි, මේ වනාහි ඒ සැපයට වඩා අතිශයින් උසස් වූද අතිශයින් ප්රණීත වූද අනෙක් සැපය වෙයි.
“මහණෙනි, යම් කෙනෙක් ‘මේ අතිශයින් ශාන්ත වූ සැපය, සොම්නස විඳිති’ යි මෙසේ කියන්නාහු නම්, ඔවුන්ගේ ඒ කීම මම අනුමත නොකරමි. ඊට හේතු කවරේද? මහණෙනි, ඒ සැපයට වඩා අතිශයින් උසස් වූද අතිශයින් ප්රණීත වූද අනෙක් සැපයක් ඇත්තේය. මහණෙනි, ඒ සැපයට වඩා අතිශයින් උසස් වූද අතිශයින් ප්රණීත වූද අනෙක් සැපය කවරේද? මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණතෙම -පෙ- සර්වප්රකාරයෙන් නේවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනය ඉක්මවා සඤ්ඤාවේදයිත නිරෝධයට පැමිණ වාසය කරයිද, මහණෙනි, මේ වනාහි ඒ සැපයට වඩා අතිශයින් උසස් වූද අතිශයින් ප්රණීත වූද අනෙක් සැපය වෙයි.
“මහණෙනි, අන්යතීර්ත්ථක පරිබ්රාජකයෝ, ‘ශ්රමණ භවත් ගෞතමතෙමේ සඤ්ඤාවෙදයිත නිරෝධය කියන ලදී. එය සැපයෙහි පනවයි. එය කුමක් වන්නේද, එය කෙසේ වන්නේදැයි’ කියන්නාහුය යන මේ කරුණ විද්යාමාන වේ. මහණෙනි, මෙසේ කියන්නාවූ අන්යතීර්ත්ථක පරිබ්රාජකයන්ට ‘ඇවැත්නි, භාග්යවතුන් වහන්සේ සැප වේදනාව සඳහාම සැපයයි නොපණවත්. ඇවැත්නි, යම් යම් තැනක යම් යම් සැපක් ලැබේද, ඒ ඒ සැපය තථාගතයන් වහන්සේ සැපයෙහි පණවත්යයි’ මෙසේ කිව යුත්තාහ.
දෙවන රහොගත වර්ගය නිමි.
එහි උද්දානය:
රහොගත සූත්රය ද, ආකාස සූත්ර දෙකක් ද, අගාර සූත්රය ද, සන්තක සූත්ර දෙකක් ද, අට්ඨක සූත්රයෙන් කියන ලද දෙකක් ද, පඤ්චකඞ්ග සහ භික්ඛු සූත්රය ද වේ.