13. “නිල් වලාකුළුබඳු සිත් කලුවූ සිහිල් දිය ඇති සුවිශුද්ධ ප්‍රදෙශයෝ නොහොත් ආර්යයන් දරන්නාවූ (පබලුවන්) ඉඳුගොව් පණුවන්ගෙන් වැසීගියාවූ ඒ පර්වතයෝ මා පිනවා ලති.”

14. “සීවකය, මෙයින් වනයට යම්හ”යි උපධ්‍යයන් වහන්සේ මට කීහ. මගේ කය ගම්හි වෙසේ, මා සීත වනයට ගියේය. සයනය කරමින් හෝ යෙමි කවර හෙයින්ද යත්? නුවණැතියන්ගේ කිසිතැනෙක ඇල්මෙක්නැත. එහෙයිනි”

15. “කාමරාගාදී ඔරම්භාගිය පස් සංයෝජනයන් සිඳිනේය. රූප රාගාදී උද්ධම්භාගිය පස් සංයෝජනයන් හරනේය. ශ්‍රද්ධාදී පස් ඉන්ද්‍රිය ධර්මයන් අනාගාමී මාර්ගයෙන් මත්තෙහිත් වඩනේය. පස් වැදෑරුම් සංඝයන් (ඇලුම්) ඉක්ම ගියාවූ රහත් මහණතෙම ‘ඕඝතිණ්ණය’යි කියනු ලැබේ”

16. “යම්සේ යහපත් අං ඇති වාෂභාජානීය තෙමේ නගුල් මාර්ගයෙහි මද වෙහෙසින් යුක්තව ගමන් කෙරේද, එසෙයින්ම සසරට අයත් ආමිස නොමුසුවූ ඵල සමාපත්ති සුවයලත් කල්හි මා හට රෑ දාවල් මඳ වෙහෙසින්ම (සුවසේම) ඉක්ම යන්නාහ.”

17. “යම් කලෙක පුරුෂතෙම සිත කය පිළිබඳ අලසභාවයෙන් මැඩී ගියේ වේද, අධික ආහාර සේවනය ඇත්තේ වේද, නිදන සුලුවූයේ පෙරළි පෙරළි හෝනා සුළුවේද, කෑමෙන් පොෂණය කරන ලද මහත් ඌරෙකු මෙන් මඳ නුවණැති ඒ පුද්ගලතෙම නැවත නැවතත් මවුකුසට පැමිණේ.”

18. “බුදුහුගේ නව ලොව්තුරා දහම් නමැති දායාදයට හිමිවූ භික්ෂුවක් භෙසකලා නම්වූ වෙනෙහි වෙයි. (හෙතෙම) ඇට සැකිල්ලක් අරමුණු කොට ගෙන වඩන හෙයින් අට්ඨික සඤ්ඤා නම් ලත් භාවනායෙන් මේ අත් බැව් නමැති මුළු පොළොව පතුරුවාලීය. ඒ මහණ තෙම වහාම කාම රාගය පහ කෙරේයයි මම් හඟිමි.”

19. “ජලය බෙදන්නෝ තමන් රිසි රිසි තැනට දිය ගෙන යති. හී වඩුවෝ හී ඇදහැර ලති. රිය වඩුවෝ ලී නමා ගනිති. ශීලාදී මහා ව්‍රත ඇති ධීරයෝ ආත්ම දමනය කෙරෙත්.”

20. “මරණය නිමිතිකොටගෙන මට බියෙක් නැත. ජීවිතය කෙරේ ආලයෙක් නැත. තීරණ ප්‍රඥාවෙන් හා මුහුකළ සිහියෙන් යුත් මම ස්වකීය දෙහය ඉවත ලා පියන්නෙමි.”

චූළවච්ඡ, මහාවච්ඡ, වනවච්ඡ, සීවක, කුණ්ඩධාන, බෙලට්ඨි, දාසක, සිගාලපිති, කුණ්ඩල සහ අජිත යන දස දෙනෙකි.