942. “එම්බා යහලුව, දික්වූ චක්ෂුස් නම්වූ නෙත්‍ර ඇති ඇටම සිවිය කොට ඇති දියෙහි වාසය කරන්නාවූ රෝම නැති නල සංඛ්‍යාත ශෘංගයන් ඇති හෙයින් සිංගී මිග නම්වූ කකුළුවෙකි. ඔහු විසින් මඩනා ලද්දේ බැගෑපත්ව හඬමි. කිම මා හැරයෙහිද,
943. “යහළුවූ ප්‍රශ්වාස කරන්නාවූ ඒ සර්පතෙම යහළුවූ කපුටුවා රක්නේ මහත්වූ පෙනයෙන් යුක්තව කකුළුවා වෙත පැමිණියේය. කකුළුතෙම ඒ සර්පයාද වම් නලින් අල්වා ගත්තේය.
944. “කකුළුතෙමේ ආහාර පිණිස කැමතිවූයේ කපුටුවා නොගන්නේය. කෘෂ්ණ සර්පයාද නොගන්නේය. දික්වූ නෙත්‍ර සංඛ්‍යාත ඇස් ඇත්ත, තා විචාරමි. එසේ ඇතිකල්හි කවර හේතුවකින් තා විසින් අපි දෙදෙන ගන්නා ලද්දෝ වෙමුද,
945. “මේ පුරුෂතෙම මට වැඩ කැමත්තේය. හෙතෙම මා ගෙණ දියට පමුණුවයි. ඔහු මළ කල්හි මට බොහෝවූ දුක් වන්නේය. මමද මෙතෙමේද යන දෙදෙනම ජීවත් නොවෙමු.
946. “ඉතා වැඩුනු සිරුරු ඇති මධුරවූද මහත්වූද මොළොක්වූද මස් ඇති මාද දැක සියලුදෙනා හිංසා කරන්නටම කැමැතිවන්නේය. කවුඩෝද මා දැක හිංසා කරන්නාහුම යයි” කීයේය.
947. “ඉදින් ඔහු හේතුකොටගෙණ අප දෙදෙන ගන්නා ලද්දෙමු නම් පුරුෂතෙමේ නැඟී සිටීවා. විෂය උරා ගණිමි. විෂය මිනිසා දැඩිකොට ගණීද, ඉන් පළමු මාද කවුඩුවාද වහා මුදව.
948. “පළමුකොට සර්පයා මුදමි. කවුඩුවා නොහරිමි. කුමක් හෙයින්ද යත්, කවුඩුවා වනාහි තව ඇපවන්නේය. යම්සේ සර්පයා හැරියෙම්ද, එපරිද්දෙන් කවුඩුවාද සුවපත්වූ නිරෝගවූ පුරුෂයා දැක මුදා හරින්නෙමියි” කීයේය.
949. එකල්හි කපුටුවා දේවදත්ත විය. මාරයා වනාහි කෘෂ්ණ සර්පයා විය. කකුළුවා ආනන්ද ස්ථවිරයන් විය. එකල්හි බ්‍රාහ්මණයා වූයේ මම වෙමි.
4. සුවණ්ණකක්කටජාතකං.
950. “ශිලා පර්වතයෙහිද පාංශු පර්වතයෙහිද, පර්වත විවරයෙහිද හැසිරෙන්නාවූ “මය්හං මය්හං” කියා හඬන හෙයින් මය්හක නම්වූ පක්ෂියෙක් පැසුනු ගෙඩි ඇති පුළිල ගසකට නැඟී මාගේ මාගේ යයි කියා හඬයි.
951. “මෙසේ හඬන්නාවූ ඔහුගේ පුළිලගෙඩි රැස්වූ පක්ෂි සමූහයා අනුභව කොට යත්. ඒ පක්ෂි තෙමේ හඬාමැයි.
952. “එපරිද්දෙන්ම මේ ලෝකයෙහි සමහරෙක් බොහෝවූ වස්තුව රැස්කොට කොටස්වූ පරිද්දෙන් තමහටද නොම ප්‍රයෝජන කරයි. නෑයන්ටද දියයුතු පරිද්දෙන් නොදෙන්නේමැයි.
953. “හෙතෙම වස්ත්‍රද බත්ද එකවරක් නොඅනුභව කෙරෙයි. මල් නොපළඳියි, විලවුන් නොගනියි, කිසි නෑ කෙනෙකුන්ටද සංග්‍රහ නොකෙරෙයි.
954. “මාගේ මාගේයයි රක්නාවූ මෙසේ හඬන්නාවූ ඔහුගේ වස්තුව රජවරුද, නොහොත් සොරුද, අප්‍රියයෝද හිමියෝද ගෙණයත්. ඒ මනුෂ්‍යතෙමේ හඬාමැයි.
955. “ප්‍රාඥතෙමේ වනාහි සම්පත්තියට පැමිණ නෑයන්ටද සංග්‍රහ කෙරෙයි. එයින් කීර්තියටද පැමිණෙයි. පරලොවද “ස්වර්ගයෙහි සතුටුවෙයි.”
5. මය්හකජාතකං.
956. “යහපත්වූ වර්ණ ඇති ඔබ දුර්වර්ණරූප ඇත්තහු ඉදිරිකොට ඇඳිලිබැන්දේ නමස්කාර කෙරෙහිය. මෙතෙම ඔබට උතුම්ද, නොහොත් සමානයෙක්ද, අනිකාගේද, තමාගේද නාමය කියව,
957. “රාජය, සම්‍යක් ප්‍රතිපන්නවූද, ඍජුව පිළිපන්නා වූද, උතුම්වූ විශුද්ධි දෙවියන්ගේ නාම ගොත්‍ර දෙක උත්පත්ති දෙවතාවෝ නොගණිත්. මම වනාහි තට මාගේ නම කියමි. තව්තිසා වැසි දෙවියන්ට අධිපතිවූ මම ශක්‍රනම් වෙමි.
958. “දෙව රාජය මේ කාරණය ඔබ විචාරමි. මරණයෙන් යුක්තවූ භික්ෂුවක්හු දැක අභිමුඛකොට බදැඳිලිවූයේ යමෙක් නමස්කාර කෙරේද, හෙතෙම මෙයින් චුතවූයේ කිනම් සුවයක් ලබන්නේද,
959. “යමෙක් චරණයෙන් යුක්තවූ භික්ෂුවක්හුදැයි අභිමුඛ කොට බදැඳිළිව නමස්කාර කෙරේද? හෙතෙම මේ ආත්මයෙහිම ප්‍රශංසාව ලබයි. ශරීර භෙදයෙන් මතු ස්වර්ගයටද පැමිණෙයි.