19. “දිරුවාවූ සැවය සර්පයා මෙන් ස්වකීය ශරීරය හැරදමායේද, එපරිද්දෙන් සිරුර ජීවිතෙන්ද්‍රිය නැති හෙයින් ප්‍රයෝජන ගත නොහැකි කල්හි පරලොව ගිය කල්හි කළුරිය කළ කල්හි (හැඬීමෙන් කවර ප්‍රයෝජනද?)”
20. දවනු ලබන්නේ නෑයන්ගේ හැඬීම නොදනීද එහෙයින් මෝහට ශෝක නොකරමි. ඔහුගේ යම් ගතියක් ඇද්ද, ඒවූ පරිද්දෙන් හෙතෙමේ ගියේය.
21. “මා විසින් නොකැඳවන ලද්දේ එලොවින් මෙලොවට ආයේය. මෙයින්ද මා විසින් නොඅනුදන්නා ලදුව ගියේය. යම් සේ නොකැඳවා ආයේ ද එසේම නොඅනුදැන ගියේය. එහිලා කවර නම් හැඬීමක්ද,”
22. “හුලෙන් ඇන දවනු ලබන්නේ නෑයන්ගේ හැඬීම නොදනීද, එහෙයින් මෙයට ශොක නොකරමි. ඔහුගේ ගතිය යම්සේද එපරිද්දෙන් හෙතෙමේ ගියේය.”
23. “ඉදින් හඬන්නෙම් නම් කෘෂවූවා වන්නෙමි. ඒ හඬන්නාවූ මට කවර ප්‍රයෝජනයක් වන්නේද? අපගේ නෑයෝ මිත්‍රයෝය. යහළුවෝය යන මොවුන්ගේ නොඇල්ම රතිය වැඩියක් වන්නේය.”
24. “දවනු ලබන්නේ නෑයන්ගේ හැඬීම නොදනීද එහෙයින් මෙයට ශොක නොකරමි. ඔහුගේ ගතිය යම්සේ වීද එසේ හෙතෙමේ ගියේය.”
25. “යම්සේ ලදරුවෙක් අහසෙහි ගමන් කරන්නාවූ චන්ද්‍රයා දැක ඉල්වා හඬයිද, යමෙක් පරලොව ගියහුට ශොක කෙරේද, මේ කාරණය මෙබඳුවූ පහලවීම් ඇත්තේයි.”
26. “දවනු ලබන්නේ නෑයන්ගේ හැඬීම නොදනීද, එහෙයින් මෙයට ශොක නොකරමි. ඔහුගේ ගතිය යම් බඳුවීද, එසේ හෙතෙමේ පරලොව ගියේය.”
27. “බ්‍රහ්මය යම්සේත් බිඳුනාවූ දිය කළය නැවත නොගැලපිය හැක්කේය. එපරිද්දෙන් යමෙක් පරලොව ගියහුට අනුව ශොක කෙරේද, මේ කාරණය මෙබඳු නිෂ්පත්ති ඇත්තේයයි” කීයේය.
28. “දවනු ලබන්නේ නෑයන්ගේ හැඬීම නොදනීද, එහෙයින් මෙයට ශොක නොකරමි. ඔහුගේ ගතිය යම් බඳුවීද, එසේ හෙතෙමේ පරලොව ගියේය.”
උරගජාතකං චතුත්ථං.
29. “ඝත නම් රජ, අන්‍යයෝ ශොක කෙරෙත් හඬත්. අන්‍ය ජනයා කඳුළු සහිත මුහුණු ඇත්තේ වේ. නුඹ ප්‍රසන්නවූ මුඛ වර්ණ ඇත්තේ වෙහිය. කවර හෙයකින් ශොක නොකරෙහිද?”
30. “වධකය, ශෝකය ඉකුත්වූ අර්ථය නොඑළවන්නේය. නොපැමිණියාවූ සැපය එළවන්නේ නොවේ. එහෙයින් ශොක නොකරමි. එසේමැයි, ශෝකයෙහි සහාය බවක් නැත්තේය.”
31. “ශොක කරන්නේ පඬුවන් වූයේද කෘශවූයේද වෙයි. ඔහුට බතද රුචි නොවේ. ශොක නමැති හුලෙන් විදින ලද එයින් පෙළෙන්නහුගේ සතුරෝ සතුටු වෙත්.”
32. “ගමෙහි හෝ ඉදින් වනයෙහි හෝ වළතැන්හි හෝ නොහොත් ගොඩ තන්හි හෝ මා කරා ඒ ව්‍යසනය නොඑන්නේය. එපරිද්දෙන් මම දක්නා ලද ධ්‍යාන පද නොහොත් අෂ්ටලෝක ධර්ම පද ඇත්තෙමි.”
33. “යමෙකුගේ සියලු කැමති සම්පත් රස පමුණුවන්නාවූ අසහායවූ ආත්මය තෙමේ ධ්‍යාන පමුණුවන්ට සමර්ථ නොවේද, එසේම සියලු පොළොවද ඔහුට සැපය නොම වන්නේය.”
ඝටජාතකං පඤ්චමං.
34. “කාරණ්ඩිය, තනිව වනයෙහි කඳුරැළියෙහි නැවත නැවත ඉක්මන් ස්වභාව ඇත්තේ ගල් දමන්නෙහිය. මෙහිලා තට කවර නම් ප්‍රයෝජනයෙක්ද?”
35. “මම වනාහි සාගරය විසින් සෙවුනා ලද ඒ මේ පොළොව හස්තතලය මෙන් පාංශු පර්වතයන්ද ගල් පර්වතයන්ද විසුරුවා සම කරන්නෙමි. එහෙයින් කඳුරැළියෙහි ගල් දමන්නෙමි.”
36. “කාරණ්ඩිය, මේ පොළොව තනිවූ මිනිසෙක් හස්තතල වැනි කොට සම කිරීමට හැකි නොවේයයි සිතමි. කඳුරැළිය පිරවීමට උත්සාහ කරන්නේම මේ සත්ව ලෝකය හරින්නෙහියයි හඟිමි.”
37. “බ්‍රාහ්මණය, ඉදින් මේ එක් මනුෂ්‍යයෙක් සියලු පොළොව සම කිරීමට සමර්ථ නොවේද, එපරිද්දෙන් නුඹද නොයෙක් දෘෂ්ටි ඇත්තාවූ ඒ මේ මිනිසුන් වසඟ බවට නොපමුණුවන්නෙහිය.”
38. “කාරණ්ඩිය, මිනිසෙකු විසින් මේ පොළොව සම කරන්නට යම්සේ නොපිළිවන්ද එසේම මනුෂ්‍යයෝද හික්මවන්නට නොපිළිවන්හයි පින්වතා සුළු වශයෙන් මට වැඩ පිණිස කීයෙහිද, මෙය මෙසේමයයි” කීයේය.
කොරණ්ඩියජාතකං ඡට්ඨං.