උස් තැන්හි යන්නාවූ පක්ෂිය, පක්ෂ පත්‍රයන් යාන කොට ඇත්තාවූ අහසෙහි ගමන් කරන්නාවූ පක්ෂිය, තෝ වනාහි කෙසෙල් කඳක් මෙන් මනොඥවූ කලවා ඇත්තියට මා හුල උන් බව කීයෙහි. ඕතොමෝ බොහෝ කලක් සිහි කෙරේ.

කඩුවටද හුලටද, නගනලද්දේය. මේ වනාහි ඒ මාගේ ප්‍රියාව නොදනී. ඒ චණ්ඩ තැනැත්තී මා කෙරෙහි ක්‍රෝධය කරන්නීය. ඇගේ ඒ කෝපය මා තවයි මෙහි මේ හුල ඇවිණී දුක මා නොතවයි.

හිස සමීපයෙහි තබනලද මේ උත්පලයකට බඳු සන්නාහයද, රනින් කරණ ලද ඇඟිලි මුදුවද මෘදුවූ කශී රට වස්ත්‍ර යුග්මයද ඇත. වස්තු කැමැත්තාවූ ඒ මාගේ ප්‍රියාව මෙයින් තෘප්තියට පැමිණේවායි’ කීයේය.

පැසුණු ගෙඩි ඇති මොහු දිඹුල්ගස්ය, නුගගස්ය, ගිවුලුගස්ය, මෙහි එව, නික්ම තෝද අනුභව කරව. සාදුකින් කුමට මිය යන්නෙහිද?

යම්සේ මම අද ගස්වල ගෙඩි කෑයෙමි සුවපත්වීම්ද? එපරිද්දෙන් යමෙක් වෘද්ධයා පුදාද, හෙතෙම සුවපත්වේ.

වනයෙහි උපන්නාවූ වඳුරා වනයෙහි උපන් වඳුරාගේ යම් වචනයක් වංචා කරන්නේද? එසේහෙයින් තා වැනිවූ ලදරු වඳුරෙක්ද, ඒ නොඅදහන්නේය. ජරාවෙන් ජීර්ණවූ මාවැනිවූ මහළු වඳුරෙක් නොඅදහන්නේයයි’ කීයේය.

කොල, වඳුර, පෙර තෝ ක්‍රීඩා ස්වභාව ඇත්තාවූ අපගේ සමීපයෙහි පැන පැන ක්‍රීඩා කෙළෙහි. අපගේ ආශ්‍රමයෙහි වැඳිරි මුහුණු ආදී ක්‍රීඩාවන් කෙරෙහිය. වානරය, ක්‍රීඩා ස්වභාව ඇත්තාවූ තා කෙරෙහි අපි නොඇලෙමු.

ආයුෂ්මත්නී, මා විසින් බහුශ්‍රැතවූ හෙවත් බොහෝ උගත්වූ කෝමාය පුත්‍රයාගේ උතුම්වූ ධ්‍යාන විශුද්ධි තොමෝ අසන ලද්දීමය. එසේහෙයින් තෝ දැන් මා පෙර මෙන් නොසිතව. ධ්‍යානයෙන් යුක්තවම වාසය කරමු.

ඉදිනුදු ගලෙහි බිජුවට වපුරන්නාහුද, වර්ෂාවද මනාකොට වසින්නේද, ඒ බීජය වනාහි නොමහටගත්තේද, එපරිද්දෙන් ඔවුන්ගේ වනාහි උතුම් වූ විශුද්ධි තොමෝ අසන ලදී. වානරය, තෝ ධ්‍යාන භූමියට දුරවෙහියයි’ කීයේය.

අනුන් දිවි නැසීමෙන් ජීවත් වන්නාවූ එසේ හෙයින් මස් හා ලෙය භොජන කොට ඇති වෘක තෙමේ ව්‍රතය සමාදන් වයේය. උපොසථයට පැමිණියේය.

ශක්‍රතෙම ඔහුගේ ව්‍රතය දැන එළු රූපයෙන් සමීපයට පැමිණියේය. ඉක්බිති පහවූ තපස් ඇතිව පැමිණියේය. ලේ පානය කරන්නාවූ හෙතෙම තපස බිඳ ගත්තේ.

එපරිද්දෙන්ම මේ ලෝකයේ දුර්වලයෝ හෙවත් සමාදන්වූ ගුණය රැකීමෙහි ශක්තිය නැත්තාවූ සමහරු එළුවා කරණකොට වෘකයා මෙන් තමාම සැහැල්ලු කෙරෙත්යයි’ කීයේය.

වරකුම්භ, සුපත්ත, කායවිච්ඡන්ද, ජම්බුඛාදක, අන්ත, සමුද්ද, කාමවිලාප, උදුම්බර, කෝමායපුත්ත සහ වක යන මේ ජාතක දසයයි.

සඞ්කප්ප, පදුම, උදපාන, අබ්භන්තර සහ කුම්භ වර්ගය යැයි තික නිපාතයෙහි වර්ග පසෙකි.