27. “ගිජුලිහිණිතෙමේ යොදුන් සියයක් ඉක්මවා සිටියාවූද කුණපයන් බලයි යන යමක්වේද, කුමක් හෙයින් දැලටත් පාසයටත් හෙවත් පුඩුවටත් පැමිණ ද දැන නොගත්තෙහිද,
28. “ජීවිත විනාශය යම් කලෙක්හි වේද එකල්හි සත්ව තෙමේ දැලටද පාපයටද පැමිණෙත් (ජීවිත විනාශ කරණය) නොදනීය”යි කීයේය.
4. ගිජ්ඣ ජාතකය.
29. “ජලාබුජය, අමිත්‍රවූ අණ්ඩජයා හා සමග මිත්‍ර භාවය කොට දළ විවෘත කොට ශයනය කෙරෙහිය. තොපට භය කොයින් ආයේද? (මුගටියන් දලබුවෙන් උපදනා හෙයින් ජලාබුජයයි ආමන්ත්‍රණය කොට සර්පයන් බිජුවටින් උපදනා හෙයින් අණ්ඩජ යයි කීහ.)
30. “අමිත්‍රයා කෙරෙහිදු සැක කරන්නේමය. මිත්‍රයා කෙරෙහිද විශ්වාසය නොකරන්නේය. කුමක් හෙයින්ද යත්? (මොහු කෙරෙන් භය නූපදනේ යයි නිශ්චය කළ මිත්‍රවූ) අභය ස්ථානයෙන් උපන්නාවූ භය මූලයන්ද කපයි. හෙවත් සර්වප්‍රකාරයෙන් විනාශ කරන්නේයයි” කීයේය.
5. නකුල ජාතකය.
31. “උපසාළ්හක නම් ඇත්තවුන්ගේ සහස්‍රයෝ තුදුස් දෙනෙක් හෙවත් දහහතර දහසක් මේ ප්‍රදෙශයෙහි දවන ලදහ. ලෝකයෙහි නොමළ තැනක් නැත්තේය.
32. “යම් පුද්ගලයෙකු කෙරෙහි චතුස්සත්‍ය වස්තුකවූ පූර්ව භාග සත්‍ය නාමයද, ලොකොත්තර ධර්මයද, අවිහිංසාවද, ශීල සංයමයද, ඉන්ද්‍රිය දමනයද යන මේ ගුණ විශේෂයෝ ඇද්ද, බුද්ධාදී ආර්යයෝ මෙය සේවනය කෙරෙත්ද, ලෝකයෙහි මේ ගුණ සමූහය අමෘත භාවය සාධක හෙයින් අමෘත ස්ථාන නම් වේයයි” වදාළේය.
6. උපසාළ්හක ජාතකය.
33. “මහණ, යෞවන අවස්ථාවේ කාමානුභව නොකොට ශික්ෂායෙහි හැසිරෙහි. කාමානුභාවය කොට භික්ෂායෙහි හැසිරෙන්නෙහි නොවේද? මහණ, තරුණ කාලයෙහි පඤ්චකාමය අනුභව කොට මහලු කල්හි භික්ෂායෙහි හැසිරෙව. පඤ්චකාමානුභාවයට සුදුසු යෞවන කාලය තෙමේ ඔබ ඉක්මවා නොයේවා.”
34. “මම කාලය නොදනිමි. කාලය තෙමේ සැඟවුනේ නොදක්නා ලැබේ. එහෙයින් කාමානුභවය නොකොට හැසිරෙමි. මා තපස් කාලය ඉක්ම නොයේවායි” කීයේය.
7. සමිද්ධි ජාතකය.
35. “ශක්තියෙන් ගමන් කරන්නාවූ උකුසුතෙමේ නොහොත් දිය වවුල් ගොචරයෙහි සිටියාවූ කිරිල්ල කරා වහා පැමිණියේම ඒ ශීඝ්‍ර ගමනින් මරණයට පැමිණියේය.
36. “නීතියෙන් සමෘද්ධවු පිය පරපුරෙන් ආ ගොචරයෙහි ඇලුනේ තමහට අර්ථයක් බලන්නේ පහවූ සතුරා ඇති ඒ මම සතුටුවෙමියි” කීයේය.
8. සකුණග්ඝි ජාතකය.
37. “යමෙක් ඒකාන්තයෙන් අප්‍රමාණවූ මෛත්‍රීවූ සිතින් උඩින්ද යටින්ද සරසින් දැයි සර්ව ප්‍රකාරයෙන් සියලු ලෝකයාට අනුකම්පා කරන්නේ වේද,
38. අප්‍රමාණ කොට එකඟ සිත් ඇතිව හිතවූ මෛත්‍රී චිත්තය මනාකොට වඩන ලදද, ප්‍රමාණ කරණ ලද්දාවූ යම් කාමාවචරකුශල කර්මයක් ඇද්ද, ඒ කර්මය ඒ අර්පණා නම් අවස්ථාවට පැමිණි මෛත්‍රී චිත්තයෙහි නොම සිටින්නේ යයි” කීයේය.
9. අරක ජාතකය.
39. “පෙර තොරණ අග මේ කටුසුතෙමේ උඩඟු නොවෙයි. මහෞෂධය දනුව, කකණ්ටක තෙමේ කුමක් හෙයින් උඩඟුවූ යේද,
40. “කටුසු තෙමේ නොලද විරූ අඩමස්සක් ලැබ මියුළු නුවර අධිපති ඇති වේදෙහ නම් රජහු ඉක්මවා සිතායයි” කීයේය.
10. කකණ්ටක ජාතකය.
සන්ථවවග්ගො දුතියො.
එහි උද්දානය:
අථ ඉන්දසමාන සපණ්ණකුටි - සුසිමුත්තම ගිජ්ඣ ජලාබුජකා, උපසාළ්හක භික්ඛු සලාපවරො - අථ මෙන්තවරො දස උන්නමතීති.