5. 3. 5. 8.
8. සප්පුරිසදාන සූත්‍රය
[සැවැත් නුවර නිදානයි]
148. “මහණෙනි, මේ සත්පුරුෂ දාන පසක් වෙත්. කවර පසක්ද යත්:
ශ්‍රද්‍ධාවෙන් දානය දේද, සකස් වශයෙන් දානය දේද, සුදුසු කාලයෙහි දානය දේද, මුදනලද ත්‍යාග සිත් ඇත්තේ දානය දේද, තමාද, අනුන්ද නොපෙලා දානය දේද (යන පසයි.)
“මහණෙනි, ශ්‍රද්‍ධාවෙන් වනාහි දානය දී යම් යම් තැනෙක්හි ඒ දානයාගේ විපාතය උපදීද, (ඒ ඒ තන්හි) ආඪ්‍ය වූයේද, මහත් ධන ඇත්තේද, මහත් සම්පත් ඇත්තේද වේ. විශිෂ්ට රූ ඇත්තේ, දැකුම්කළුවූයේ, ප්‍රසාද එළවන්නේ, උතුම්වූ වර්‍ණ සෞන්‍දර්‍ය්‍යයෙන් යුක්තවූයේද වේ.
“මහණෙනි, සකස් වශයෙන් වනාහි දානය දී යම් යම් තැනෙක්හි ඒ දානයාගේ විපාතය උපදීද, (ඒ ඒ තන්හි) ආඪ්‍ය වූයේද, මහත් ධන ඇත්තේද, මහත් සම්පත් ඇත්තේද වේ. මොහුගේ පුත්‍රයෝය කියා හෝ, භාර්‍ය්‍යාවය කියා හෝ, දාසයෝය කියා හෝ, පණිවිඩකාරයෝය කියා හෝ, කම්කරුවෝය කියා හෝ ඒ යම් කෙනෙකුන් වෙද්ද, ඔවුහුද කියන ලද්ද අසන්ට කැමති වෙත්. කණ එළවා තබත්. දැන ගැනීමට සිත එළවා තබත්.
“මහණෙනි, සුදුසු කාලයෙහි වනාහි දානය දී යම් යම් තැනෙක්හි ඒ දානයාගේ විපාතය උපදීද, (ඒ ඒ තන්හි) ආඪ්‍ය වූයේද, මහත් ධන ඇත්තේද, මහත් සම්පත් ඇත්තේද වේ. මොහුට සුදුසු කල්හි පැමිණියාවූ සම්පත්ද බොහෝ වෙත්.
“මහණෙනි, මුදනලද සිත් ඇතිව වනාහි දානය දී යම් යම් තැනෙක්හි ඒ දානයාගේ විපාතය උපදීද, (ඒ ඒ තන්හි) ආඪ්‍ය වූයේද, මහත් ධන ඇත්තේද, මහත් සම්පත් ඇත්තේද වේ. මහත්වූද පස්කම් ගුණයන්හි පරිභෝග කිරීමට සිත නැමෙයි.
“මහණෙනි, තමන්ද අනුන්ද නොපෙලා වනාහි දානය දී යම් යම් තැනෙක්හි ඒ දානයාගේ විපාතය උපදීද, (ඒ ඒ තන්හි) ආඪ්‍ය වූයේද, මහත් ධන ඇත්තේද, මහත් සම්පත් ඇත්තේද වේ. මොහුගේ සම්පත්වලට ගින්නෙන් හෝ දියෙන් හෝ, රජුන්ගෙන් හෝ, සොරුන්ගෙන් හෝ, අප්‍රිය දායාදයන්ගෙන් හෝ, කොයිනුත් වැනසීමක්ද නොපැමිණේ.
මහණෙනි, මොහු වනාහි සත්පුරුෂ දාන පස වෙත්ය” යි වදාළ සේක.
5. 3. 5. 9.
9. පඨම සමය විමුත්ත සූත්‍රය
[සැවැත් නුවර නිදානයි]
149. “මහණෙනි, ලෞකික වශයෙන් මිදුනු සිත් ඇති භික්‍ෂූහුගේ පිරිහීම පිණිස මේ කරුණු පසක් පවතිත්. කවර පසක්ද යත්:
කර්‍මාන්තයෙහි ඇළුණු බවය, කථාබස් කිරීමෙහි ඇළුණු බවය, නිද්‍රාවෙහි ඇළුණු බවය, සමූහයා හා එක්වීමෙහි ඇළුණු බවය, මිදුනු පරිදි සිත නොසැළකීමය යන පසයි.
“මහණෙනි, ලෞකික වශයෙන් මිදුනු සිත් ඇති භික්‍ෂූහුගේ පිරිහීම පිණිස මේ කරුණු පසක් පවතිත්.
“මහණෙනි, මේ කරුණු පස ලෞකික වශයෙන් කෙළෙසුන්ගෙන් මිදුනු සිත් ඇති භික්‍ෂූහුගේ නොපිරිහීම පිණිස පවතිත්. කවර පසක්ද යත්:
කර්‍මාන්තයන්හි නොඇලෙන බවය, කථාබස් කිරීමෙහි නොඇලෙන බවය, නිද්‍රාවෙහි නොඇලෙන බවය, සමූහයා හා එක්වීමෙහි නොඇලෙන බවය, මිදුනු පරිදි සිත සොයා බැලීමය යන පසයි.”
“මහණෙනි, මේ කරුණු පස ලෞකික වශයෙන් කෙළෙසුන්ගෙන් මිදුනු සිත් ඇති භික්‍ෂූහුගේ නොපිරිහීම පිණිස පවතිත්.
5. 3. 5. 10.
10. දුතිය සමය විමුත්ත සූත්‍රය
[සැවැත් නුවර නිදානයි]
150. “මහණෙනි, මේ කරුණු පස ලෞකික වශයෙන් කෙළෙසුන්ගෙන් මිදුනු සිත් ඇති භික්‍ෂුහුගේ පිරිහීම පිණිස පවතිත්. කවර පසක්ද යත්:
කර්‍මාන්තයන්හි ඇලෙන බවය, කථාබස්හි ඇලෙන බවය, නිද්‍රාවෙහි ඇලෙන බවය, ඉන්‍ද්‍රියයන්හි නොරක්නා ලද දොරටු ඇති බවය. භෝජනයෙහි පමණ නොදන්නා බවය යන පසයි.
“මහණෙනි, මේ කරුණු පස ලෞකික වශයෙන් කෙළෙසුන්ගෙන් මිදුනු සිත් ඇති භික්‍ෂුහුගේ පිරිහීම පිණිස පවතිත්.
“මහණෙනි, මේ කරුණු පස ලෞකික වශයෙන් කෙළෙසුන්ගෙන් මිදුනු සිත් ඇති භික්‍ෂුහුගේ නොපිරිහීම පිණිස පවතිත්. කවර පසක්ද යත්:
කර්‍මාන්තයන්හි නොඇලෙන බවය, කථාබස්හි නොඇලෙන බවය, නිද්‍රාවෙහි නොඇලෙන බවය, ඉන්‍ද්‍රියයන්හි රක්නා ලද දොරටු ඇති බවය. භෝජනයෙහි පමණ දන්නා බවය යන පසයි.
“මහණෙනි, මේ කරුණු පස ලෞකික වශයෙන් කෙළෙසුන්ගෙන් මිදුනු සිත් ඇති භික්‍ෂුහුගේ නොපිරිහීම පිණිස පවතිත්.
පහළොස් වැනි තිකණ්ටකී වර්‍ගය නිමි.
එහි උද්දානය:
දත්වා අවජානාති, ආරම්භති, සාරන්දද, තිකණ්ඩකී, නිරය, මිත්ත, අසප්පුරිස දාන, සප්පුරිස දාන, සමයවිමුත්ත (දෙකකි) යනුයි.
තුන්වන පණ්ණාසකය නිමි.