10. 2. 5. 7.
ආහුනෙය්ය සුත්තං
“මහණෙනි, දස ධර්මයකින් යුක්තවූ මහණතෙම ආහුණෙය්යවේ. පාහුණෙය්යවේ. දක්ඛිණෙය්යවේ. අඤජලිකරණීයවේ. ලෝකයාගේ නිරුත්තර පින් කෙත වේ. කවර දස ධර්මයකින්ද යත්?
“මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි මහණතෙම සිල්වත් වේද, ප්රාතිමොක්ෂ සංවර ශීලයෙන් සංවරව වාසය කරයිද, ආචාර ගෝචර සම්පන්න වූයේද, ස්වල්පමාත්ර වරදෙහි බිය දක්නා සුළුවූයේ, ශික්ෂා පදයන් සමාදන්ව හික්මෙයි.
“ඇසූ දේ දරණ, ඇසූ දේ රැස්කරණ බහුශ්රුතයෙක් වේ. යම් ඒ ධර්ම කෙනෙක් මුල යහපත්ද, මැද යහපත්ද, අග යහපත්ද, අර්ත්ථ සහිතද, ව්යඤ්ජන සහිතද, හාත්පසින් සම්පූර්ණද, පිරිසිදු බ්රහ්මචර්ය්යාව කියත්ද, එබදු ධර්මයෝ බොහෝ අසන ලද්දාහු වෙත්. දරණ ලද්දාහු වෙත්. වචනයෙන් පුරුදුවූවාහු වෙත්. සිතින් බලන ලද්දාහු වෙත්. දෘෂ්ටියෙන් අවබෝධ කරණ ලද්දාහු වෙත්.
“යහපත් මිත්රයන් සහායකොට ඇති, යහපත් මිත්රයන්ට නැමෙන්නාවූ කල්යාණ මිත්රයෙක් වේ.
“සම්යක් දෘෂ්ටිකයෙක් වේ. යහපත් දැකීමෙන් යුක්තවූයේ වේ.
“නානාප්රකාර ඍද්ධි ප්රභේදයන් විඳියි. එකෙක්ව බොහෝ වෙයි. බොහෝව එකෙක් වෙයි. අහසෙහි මෙන් ප්රකට භාවයට, සරසට, බිත්තියෙන් පිටතට, ප්රාකාරයෙන් පිටතට, පර්වතයෙන් පිටතට නොගැටෙමින් යයි. ජලයෙහි සේම පෘථුවියෙහිද මතුවීම, ගැලීම කරයි. පෘථිවියෙහි සේම ජලයෙහිද නොබිඳෙමින් යයි. පියාපත් ඇති කුරුල්ලන් මෙන් අහසෙහිද පර්ය්යඞ්කයෙන් යයි. මෙසේ මහත් ඍද්ධි ඇති, මහත් ආනුභාව ඇති, මේ චන්ද්ර සූර්ය්යයන්ද අතින් ස්පර්ශ කරයි. පිරිමදී. බ්රහ්මලෝකය දක්වා කයින් වසඟයට පමුණුවයි.
“පිරිසිදුවූ මිනිසැස ඉක්ම පවත්නාවූ දිව කණින් දිව්යමයවූද, මනුෂ්යවූද, ඈත්වූද, ළංවූද දේ ශබ්දයන් අසයි.
අන් සත්ත්වයන්ගේ, අන් පුද්ගලයන්ගේ සිත තම සිතින් පිරිසිඳ දනියි: රාග සහිත සිත රාග සහිත සිතයයි දනියි. රාගය පහවූ සිත රාගය පහවූ සිතයයි දනියි. ද්වේෂ සහිත සිත ද්වේෂ සහිත සිතයයි දනියි. ද්වේෂය පහවූ සිත ද්වේෂය පහවූ සිතයයි දනියි. මෝහ සහිත සිත මෝහ සහිත සිතයයි දනියි. මෝහය පහවූ සිත මෝහය පහවූ සිතයයි දනියි. හැකිළුණු (සංඛිත්ත) සිත හැකිළුණු සිතයයි දනියි. විසිරුණු (වික්ඛිත්ත) සිත විසිරුණු සිතයයි දනියි. මහත් බවට නොපැමිණි (අමහග්ගත) සිත මහත් බවට නොපැමිණි සිතයයි දනියි. මහත් බවට පැමිණි (මහග්ගත) සිත මහත් බවට පැමිණි සිතයයි දනියි. තමාට වඩා උසස් සිතක් ඇති (සඋත්තර) සිත සඋත්තර සිතයයි දනියි. තමාට වඩා උසස් සිතක් නැති (අනුත්තර) සිත අනුත්තර සිතයයි දනියි. එකඟ නොවූ සිත එකඟ නොවූ සිතයයි දනියි. එකඟ වූ සිත එකඟ වූ සිතයයි දනියි. නොමිදුණු සිත නොමිදුණු සිතයයි දනියි. මිදුණු සිත මිදුණු සිතයයි දනියි.
නොයෙක් ආකාර වූ පෙර විසූ ආත්මභාව (පූර්වේනිවාසය) සිහි කරයි. එනම්: එක් ජාතියක් ද, ජාති දෙකක් ද, ජාති තුනක් ද, ජාති හතරක් ද, ජාති පහක් ද, ජාති දහයක් ද, ජාති විස්සක් ද, ජාති තිහක් ද, ජාති හතළිහක් ද, ජාති පනහක් ද, ජාති සියයක් ද, ජාති දහසක් ද, ජාති ලක්ෂයක් ද, නොයෙක් සංවට්ට කල්ප (ලෝකය නැසෙන කල්ප) ද, නොයෙක් විවට්ට කල්ප (ලෝකය හටගන්නා කල්ප) ද, නොයෙක් සංවට්ට විවට්ට කල්ප ද සිහි කරයි: ‘අසවල් තැන මම සිටියෙමි. මෙබඳු නමක් ඇත්තෙක් වීමි, මෙබඳු ගෝත්රයක් ඇත්තෙක් වීමි, මෙබඳු පැහැයක් ඇත්තෙක් වීමි, මෙබඳු ආහාර ඇත්තෙක් වීමි, මෙබඳු සැප දුක් විඳි කෙනෙක් වීමි, මෙබඳු ආයු සීමාවක් ඇත්තෙක් වීමි. ඒ මම එයින් චුත වී අසවල් තැන උපන්නෙමි. එහි ද මෙබඳු නමක් ඇත්තෙක් වීමි, මෙබඳු ගෝත්රයක් ඇත්තෙක් වීමි, මෙබඳු පැහැයක් ඇත්තෙක් වීමි, මෙබඳු ආහාර ඇත්තෙක් වීමි, මෙබඳු සැප දුක් විඳි කෙනෙක් වීමි, මෙබඳු ආයු සීමාවක් ඇත්තෙක් වීමි. ඒ මම එයින් චුත වී මෙහි උපන්නෙමි’ යි මෙසේ ආකාර සහිත වූ, නම් ගොත් ආදිය සහිත වූ නොයෙක් ආකාර වූ පූර්වේනිවාසය සිහි කරයි.