10. 2. 4. 6.
6. අධිමානී සූත්‍රය
එක් කාලයෙක්හි ආයුෂ්මත් මහා කාශ්‍යපයන් වහන්සේ රජගහනුවර ලෙහෙනුන්ට අහර දුන් වෙවවනයෙහි වාසය කරණ සේක. එකල්හි ආයුෂ්මත් මහා කාශ්‍යපයන් වහන්සේ, “ඇවැත්නි, මහණෙනි,” යි කියා භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක. ඒ භික්‍ෂූහු, “ඇවැත්නි” යි ආයුෂ්මත් මහා කාශ්‍යපයන් වහන්සේට උත්තර දුන්හ. ආයුෂ්මත් මහා කාශ්‍යපයන් වහන්සේ මෙය වදාළ සේක:
“ඇවැත්නි, මේ ශාසනයෙහි මහණතෙම අන්‍ය දෙයක් ප්‍රකාශ කෙරෙයි: ‘ඉපදීම ක්‍ෂය විය, බඹසර වැස නිමවන ලදී, කටයුත්ත කරණ ලදී, මින් මතුවට අනිකක් නැතැයි දනිමි’ යි. ඒ ඔහුට ධ්‍යාන කරණ, සමවැදීමට දක්‍ෂ, අනුන්ගේ සිත් දැනීමෙහි දක්‍ෂ, අනුන්ගේ සිත්හි පැවැත්මෙහි දක්‍ෂ, තථාගතයන් වහන්සේ විසින් හෝ තථාගත ශ්‍රාවකයන් විසින් ප්‍රශ්න කරණු ලබන්නේ, විමසනු ලබන්නේ, කථා කරණු ලබන්නේ නිසරු බවට පැමිණේද, හානියට පැමිණේද, අක්‍රමයට පැමිණේද, ව්‍යසනයට පැමිණේද, අක්‍රමවූ ව්‍යසනයට පැමිණේද.”
“ඒ මොහු ධ්‍යාන කරණ සුළු තථාගතයන් වහන්සේ හෝ, තථාගත ශ්‍රාවකයෙක් හෝ, මෙසේ සිතින් සිත පතුරුවා මෙනෙහි කෙරෙයි: ‘කිමෙක්ද, මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ අන්‍ය දෙයක් ප්‍රකාශ කෙරෙයි: “ඉපදීම ක්‍ෂය විය, බඹසර වැස නිමවන ලදී, කටයුත්ත කරණ ලදී, මින් මතුවට අනිකක් නැතැයි දනිමි” යි.’”
“තථාගතයන් වහන්සේ හෝ තථාගත ශ්‍රාවකයෙක් හෝ මෙසේ සිතින් සිත පතුරුවා දනී:”
“මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ අධිමානික (මාර්‍ගඵල නොලබා ලැබුවේයයි සිතන) කෙනෙකි. අධිමානය සත්‍යයකොට සිතන්නෙකි. නොපැමිණි දෙයෙහි පැමිණියේය යන හැඟීම ඇත්තේය. නොකළ දෙයෙහි කළ හැඟීම ඇත්තෙකි. නොලැබූ දෙයෙහි ලද්දේය යන හැඟීම ඇත්තේය. අධිමානයෙන් යුතුව අන්‍ය දෙයක් ප්‍රකාශ කෙරෙයි: ‘ඉපදීම ක්‍ෂය විය, බඹසර වැස නිමවන ලදී, කටයුත්ත කරණ ලදී, මින් මතුවට අනිකක් නැතැයි දනිමි’ යි.”
“ඒ මොහු තථාගතයන් වහන්සේ හෝ, තථාගත ශ්‍රාවකයෙක් හෝ, මෙසේ සිතින් සිත පතුරුවා මෙනෙහි කෙරෙයි: ‘කිමෙක්ද මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ ඇසුරු කොට අධිමානික වූයේ, අධිමානය සත්‍යයකොට සිතමින්, නොපැමිණි දෙයෙහි පැමිණියේය යන හැඟීම ඇතිව ... අධිමානයෙන් යුතුව අන්‍ය දෙයක් ප්‍රකාශ කෙරේද?’”