4. 7.
1. දැන දැනම සතෙකු ජීවිතයෙන් තොර කරන භික්ෂුව ඇවැත් කීයකට පැමිණේ ද යත්: දැන දැනම සතෙකු ජීවිතයෙන් තොර කරන භික්ෂුව ඇවැත් හතරකට පැමිණේ: “කිසිවෙකු වෙන් කොට නොසලකා, යමෙක් වැටී මැරේවා” යි වළක් හාරයි නම් දුක්කට ඇවැත වේ. මිනිසෙක් එහි වැටී මැරේ නම් පාරාජික ඇවැත වේ. යකෙක් හෝ ප්‍රේතයෙක් හෝ මිනිස් වෙස් ගත් තිරිසනෙක් හෝ එහි වැටී මැරේ නම් ථුල්ලච්චය ඇවැත වේ. තිරිසන් සතෙක් එහි වැටී මැරේ නම් පාචිත්තිය ඇවැත වේ. දැන දැනම සතෙකු ජීවිතයෙන් තොර කරන භික්ෂුව මේ ඇවැත් හතරට පැමිණේ.
2. දැන දැනම පණුවන් සහිත ජලය පරිහරණය කරන භික්ෂුව ඇවැත් දෙකකට පැමිණේ: පරිහරණය කරයි නම් ඒ උත්සාහයේදී දුක්කට ඇවැත වේ. පරිහරණය කළ කල පාචිත්තිය ඇවැත වේ.
3. ධර්මානුකූලව සංසිඳුවන ලද අධිකරණයක් (සංඝයා තුළ ඇති වූ ආරවුලක්) දැන දැනම නැවත විනිශ්චය කිරීම පිණිස උඩට ගන්නා (මතු කරන) භික්ෂුව ඇවැත් දෙකකට පැමිණේ: මතු කරයි නම් ඒ උත්සාහයේදී දුක්කට ඇවැත වේ. මතු කළ කල පාචිත්තිය ඇවැත වේ.
4. භික්ෂුවකගේ දුට්ඨුල්ල ඇවැතක් (බරපතළ ඇවැතක්) දැන දැනම සඟවන භික්ෂුව එක් ඇවැතකට පැමිණේ: පාචිත්තිය ඇවැතයි.
5. දැන දැනම වයස අවුරුදු විස්සට අඩු පුද්ගලයකු උපසම්පදා කරන භික්ෂුව ඇවැත් දෙකකට පැමිණේ: උපසම්පදා කරයි නම් ඒ උත්සාහයේදී දුක්කට ඇවැත වේ. උපසම්පදා කළ කල පාචිත්තිය ඇවැත වේ.
6. දැන දැනම සොර වෙළෙඳ කණ්ඩායමක් සමඟ එකඟ වී එකම දුර ගමන් මඟකට පිවිසෙන භික්ෂුව ඇවැත් දෙකකට පැමිණේ: මඟට පිවිසෙයි නම් ඒ උත්සාහයේදී දුක්කට ඇවැත වේ. මඟට පිවිසි කල පාචිත්තිය ඇවැත වේ.
7. ස්ත්‍රියක සමඟ එකඟ වී එකම දුර ගමන් මඟකට පිවිසෙන භික්ෂුව ඇවැත් දෙකකට පැමිණේ: මඟට පිවිසෙයි නම් ඒ උත්සාහයේදී දුක්කට ඇවැත වේ. මඟට පිවිසි කල පාචිත්තිය ඇවැත වේ.
8. තුන්වන වර දක්වා සමනුභාසන කර්මය (මතය අත්හරින ලෙස සංඝයා කරන නියෝගය) කරනු ලබන භික්ෂුව ලාමක දෘෂ්ටිය (වැරදි මතය) අත් නොහරින්නේ ඇවැත් දෙකකට පැමිණේ: ඤත්තියේදී (යෝජනාව කියන විට) දුක්කට ඇවැත වේ. කර්මවාක්‍යය අවසානයේ පාචිත්තිය ඇවැත වේ.
9. “අන්තරාය කරන්නේය” යි බුදුරජාණන් වහන්සේ වදාළ දහම් “අන්තරාය නොකරයි” යි කියන, ඔසාරණ කර්මය (නැවත සංඝයාට ඇතුළත් කිරීම) නොකළ, ඒ දෘෂ්ටිය අත් නොහළ භික්ෂුවක සමඟ දැන දැනම ධර්මයෙන් හා ආමිසයෙන් (ද්‍රව්‍යයෙන්) එක්ව පරිභෝග කරන භික්ෂුව ඇවැත් දෙකකට පැමිණේ: එක්ව පරිභෝග කරයි නම් ඒ උත්සාහයේදී දුක්කට ඇවැත වේ. එක්ව පරිභෝග කළ කල පාචිත්තිය ඇවැත වේ.
10. එසේ නෙරපන ලද සාමණේරයකු දැන දැනම ආමිසයෙන් සංග්‍රහ කර ළං කරගන්නා භික්ෂුව ඇවැත් දෙකකට පැමිණේ: සංග්‍රහ කරයි නම් ඒ උත්සාහයේදී දුක්කට ඇවැත වේ. සංග්‍රහ කළ කල පාචිත්තිය ඇවැත වේ.
හත්වැනි සප්පාණක වර්ගයයි.
4. 8.
1. භික්ෂූන් විසින් කරුණු සහිතව (ශික්ෂාපදය අනුව) කියනු ලබන විට “ආයුෂ්මතුනි, දක්ෂ (ව්‍යක්ත) විනයධර (විනය හොඳින් දන්නා) වෙනත් භික්ෂුවකගෙන් යම් තාක් නොවිචාරම් ද, ඒ තාක් මම මේ ශික්ෂාපදයෙහි නොහික්මෙමි” යි කියන භික්ෂුව ඇවැත් දෙකකට පැමිණේ: කියයි නම් ඒ උත්සාහයේදී දුක්කට ඇවැත වේ. කී කල පාචිත්තිය ඇවැත වේ.
2. විනය ශික්ෂාපදවලට අවමන් කරන (ගරහන) භික්ෂුව ඇවැත් දෙකකට පැමිණේ: අවමන් කරයි නම් ඒ උත්සාහයේදී දුක්කට ඇවැත වේ. අවමන් කළ කල පාචිත්තිය ඇවැත වේ.
3. මුළා කරවන භික්ෂුව ඇවැත් දෙකකට පැමිණේ: මෝහාරෝපණය (මුළා වන බව ඔහු පිට පටවන සංඝ කර්මය) නොකළ කල මුළා කරයි නම් දුක්කට ඇවැත වේ. මෝහාරෝපණය කළ කල මුළා කරයි නම් පාචිත්තිය ඇවැත වේ.
4. කිපී, නොසතුටු සිතින් භික්ෂුවකට පහර දෙන භික්ෂුව ඇවැත් දෙකකට පැමිණේ: පහර දෙයි නම් ඒ උත්සාහයේදී දුක්කට ඇවැත වේ. පහර දුන් කල පාචිත්තිය ඇවැත වේ.