4. 6. 3.
තුන්වන ශික්ෂාපදය
1. සැවැත් නුවරදී පැනවූ ශික්ෂාපදයයි – ඒ කාලයේ චණ්ඩකාළී භික්ෂුණිය රණ්ඩු කරන, කලහ කරන, වාද විවාද කරන, නිකරුණේ කතා කරන, සංඝයා අතර නඩු හබ (අධිකරණ) ඇති කරන කෙනෙක් වූවාය. ඇයට විරුද්ධව සංඝ කර්මයක් කරන විට ථුල්ලනන්දා භික්ෂුණිය එයට විරුද්ධව කරුණු කියයි. ඒ කාලයේ ථුල්ලනන්දා භික්ෂුණිය කිසියම් අවශ්ය කටයුත්තක් සඳහා ගමකට ගියාය. එවිට භික්ෂුණී සංඝයා “ථුල්ලනන්දා භික්ෂුණිය ගමකට ගොස් ඇත” කියා, චණ්ඩකාළී භික්ෂුණිය තමන් කළ ඇවැත නොදකින බැවින් ඇයට නෙරපීමේ කර්මය (උක්ඛේපනීය කර්මය) කළහ. ථුල්ලනන්දා භික්ෂුණිය ගමේ දී ඒ අවශ්ය කටයුත්ත නිම කොට නැවත සැවැත් නුවරට ආපසු පැමිණියාය. චණ්ඩකාළී භික්ෂුණිය, පැමිණෙන ථුල්ලනන්දා භික්ෂුණියට අසුනක් පැනවූයේ නැත. පා සේදීමට වතුර ද, සේදූ පා තබන පුටුව ද, නොසේදූ පා තබන පුටුව ද ගෙනැවිත් තැබුවේ නැත. ඉදිරියට ගොස් පාත්රය සිවුර පිළිගත්තේ නැත. පැන් බොන්නදැයි ඇසුවේ නැත. ථුල්ලනන්දා භික්ෂුණිය චණ්ඩකාළී භික්ෂුණියට මෙසේ කීවාය:
“ආර්යාවෙනි, මා එන විට ඔබ අසුනක් නොපැනවුවේ, පා සේදීමට වතුර ද, සේදූ පා තබන පුටුව ද, නොසේදූ පා තබන පුටුව ද ගෙනැවිත් නොතැබුවේ, ඉදිරියට ඇවිත් පාත්රය සිවුර නොපිළිගත්තේ, පැන් බොන්නදැයි නොඇසුවේ ඇයි?” “ආර්යාවෙනි, මෙය මෙසේම සිදු වන්නේ පිහිට නැති කෙනෙකුට සිදු වන්නාක් මෙනි.” “ආර්යාවෙනි, ඔබ පිහිට නැති කෙනෙකු වන්නේ කෙසේද?” “ආර්යාවෙනි, මේ භික්ෂුණීහු ‘මේ තැනැත්තිය පිහිට නැති කෙනෙකි, ප්රසිද්ධ නැති කෙනෙකි, ඇය වෙනුවෙන් විරුද්ධව කතා කරන කිසිවෙකු නැත’ කියා, මා ඇවැත නොදකින බැවින් මට නෙරපීමේ කර්මය කළහ.” එවිට ථුල්ලනන්දා භික්ෂුණිය කිපී, “මොවුන් අඥානයෝය, මොවුන් දක්ෂ නැත්තෝය, මොවුන් සංඝ කර්මය හෝ, කර්මයේ දෝෂය හෝ, කර්මයේ විපත්තිය (කර්මය නිසි ලෙස සිදු නොවීම) හෝ, කර්මයේ සම්පත්තිය (කර්මය නිසි ලෙස සිදු වීම) හෝ නොදනිති” කියා භික්ෂුණී සංඝයා බිය ගැන්වූවාය.
2. අල්පේච්ඡ (ආශා අඩු) වූ යම් භික්ෂුණීහු සිටියාහු ද -පෙ- ඔවුහු හෙළා දකිති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවති: “ආර්යා ථුල්ලනන්දා කිපී භික්ෂුණී සංඝයා බිය ගන්වන්නේ කෙසේද?” කියා -පෙ- “මහණෙනි, ථුල්ලනන්දා භික්ෂුණිය කිපී භික්ෂුණී සංඝයා බිය ගැන්වූ බව සැබෑද?” “සැබෑ ය, භාග්යවතුන් වහන්ස.” භාග්යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ ගැරහූ සේක -පෙ- “මහණෙනි, ථුල්ලනන්දා භික්ෂුණිය කිපී භික්ෂුණී සංඝයා බිය ගන්වන්නේ කෙසේද? මහණෙනි, මෙය නොපැහැදුණු අයගේ පැහැදීම පිණිස හෝ නොවේ -පෙ- මහණෙනි, භික්ෂුණීන් විසින් මේ ශික්ෂාපදය මෙසේ උදෙසිය යුතු ය (ප්රකාශ කළ යුතු ය):
“යම් භික්ෂුණියක් කිපී භික්ෂුණී සංඝයා බිය ගන්වයි නම් පාචිත්තිය වේ.”
3. යා පන (යම්): යම්, යම් ආකාර වූ -පෙ- භික්ඛුනී (භික්ෂුණිය) -පෙ- මේ අර්ථයෙහි අදහස් කරන ලද්දේ මේ භික්ෂුණිය යි.
චණ්ඩීකතා නම්: කෝප සහිත තැනැත්තියට කියනු ලැබේ.
ගණ නම්: භික්ෂුණී සංඝයාට කියනු ලැබේ.
පරිභාසෙය්ය: “මොවුන් අඥානයෝය, මොවුන් දක්ෂ නැත්තෝය, මොවුන් සංඝ කර්මය හෝ, කර්මයේ දෝෂය හෝ, කර්මයේ විපත්තිය හෝ, කර්මයේ සම්පත්තිය හෝ නොදනිති” කියා බිය ගන්වයි නම් පාචිත්තිය ඇවැත් වේ. බොහෝ භික්ෂුණීන් හෝ, එක් භික්ෂුණියක් හෝ, උපසම්පදාව නොලත් කෙනෙකු හෝ බිය ගන්වයි නම් දුක්කට ඇවැත් වේ.
ඇවැත් නැත: අර්ථය පෙරදැරි කොට කියන භික්ෂුණියට ද, ධර්මය පෙරදැරි කොට කියන භික්ෂුණියට ද, අනුශාසනාව (අවවාදය) පෙරදැරි කොට කියන භික්ෂුණියට ද, සිහි විකල් වූවෙකුට ද -පෙ- මුලින්ම මේ වරද කළ තැනැත්තාට (ආදිකම්මිකයාට) ද ඇවැත් නැත.
තුන්වන ශික්ෂාපදය යි.