පස්වන ශික්ෂාපදය.
8. 6. 6.
1. එකල භාග්යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ භග්ග ජනපදයේ සුංසුමාරගිරියෙහි භෙසකලා වනය නම් මුව වනයෙහි වැඩ වසන සේක. එකල භික්ෂූන් කොකනද ප්රාසාදයෙහි බත් ඇට සහිත පාත්රය සේදූ දිය ගෙය ඇතුළත දමති. මිනිසුන් “කාමසැප විඳින ගිහියන් මෙන් ශාක්යපුත්ර ශ්රමණයන් කෙසේ නම් බත් ඇට සහිත පාත්රය සේදූ දිය ගෙය ඇතුළත දමන්නේද?” කියා හෙළා දකිති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවති.
2. හෙළා දකින, නුගුණ කියන, දොස් පතුරුවන ඒ මිනිසුන්ගේ (අපකීර්ති වචන) භික්ෂූන්ට ඇසුණි. යම් ඒ භික්ෂූන් අල්පේච්ඡ (ආශා අඩු) වූවෝද -පෙ- ඔවුහු “කෙසේ නම් භික්ෂූන් බත් ඇට සහිත පාත්රය සේදූ දිය ගෙය ඇතුළත දමන්නේද?” කියා හෙළා දකිති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවති -පෙ- “මහණෙනි, භික්ෂූන් බත් ඇට සහිත පාත්රය සේදූ දිය ගෙය ඇතුළත දමන බව සැබෑද?” “සැබෑ ය, භාග්යවතුන් වහන්ස.” භාග්යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ ගැරහූ සේක -පෙ- “මහණෙනි, ඒ හිස් පුරුෂයන් කෙසේ නම් බත් ඇට සහිත පාත්රය සේදූ දිය ගෙය ඇතුළත දමන්නේද? මහණෙනි, මෙය නොපැහැදුණු අයගේ පැහැදීම පිණිස හෝ නොවේ -පෙ- මහණෙනි, මේ ශික්ෂාපදය මෙසේ උදෙසිය යුතු ය (ප්රකාශ කළ යුතු ය):
“බත් ඇට සහිත පාත්රය සේදූ දිය ගෙය ඇතුළත නොදමන්නෙමි යි හික්මිය යුතුය.”
3. බත් ඇට සහිත පාත්රය සේදූ දිය ගෙය ඇතුළත නොදැමිය යුතුය. යමෙක් අනාදරයෙන් බත් ඇට සහිත පාත්රය සේදූ දිය ගෙය ඇතුළත දමයි නම් දුක්කට ඇවැත් වේ.
ඇවැත් නැත: නොසිතා කරන්නාට, සිහිය නැතිව කරන්නාට, නොදන්නාට, ගිලන් වූවාට, බත් ඇට දියෙන් ඉවතට ගෙන (එක් තැනක ගොඩ කොට, දිය පමණක්) හෝ, බත් ඇට බිඳ (දිය සමඟ යන සේ කොට) හෝ, පඩික්කමෙහි හෝ, පිටතට ගෙන ගොස් හෝ දමයි නම් ඇවැත් නැත. ආපදාවලදී, සිහි විකල් වූවෙකුට ද, මුලින්ම මේ වරද කළ තැනැත්තාට (ආදිකම්මිකයාට) ද ඇවැත් නැත.
හයවන ශික්ෂාපදය
8. 6. 7.
1. සැවැත් නුවරදී පැනවූ ශික්ෂාපදයයි – එකල ෂඩ්වර්ගික භික්ෂූහු කුඩයක් අතැති අයට ධර්මය දේශනා කළහ. අල්පේච්ඡ (ආශා අඩු) යම් භික්ෂූන් සිටියාද -පෙ- ඔවුහු හෙළා දකිති, නුගුණ කියති, දොස් පතුරුවති: “ෂඩ්වර්ගික භික්ෂූහු කුඩයක් අතැති අයට ධර්මය දේශනා කරන්නේ කෙසේද?” කියා. -පෙ- “මහණෙනි, ඔබ කුඩයක් අතැති අයට ධර්මය දේශනා කළා යනු සැබෑද?” “සැබෑ ය, භාග්යවතුන් වහන්ස.” භාග්යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ ගැරහූ සේක. -පෙ- “හිස් පුරුෂයෙනි, ඔබ කුඩයක් අතැති අයට ධර්මය දේශනා කරන්නේ කෙසේද? හිස් පුරුෂයෙනි, මෙය නොපැහැදුණු අයගේ පැහැදීම පිණිස හෝ නොවේ. -පෙ- මහණෙනි, මේ ශික්ෂාපදය මෙසේ උදෙසිය යුතු ය (ප්රකාශ කළ යුතු ය):
“කුඩයක් අතැති අයෙකුට ධර්මය දේශනා නොකරන්නෙමි යි හික්මිය යුතුය.”
මෙසේ භාග්යවතුන් වහන්සේ විසින් භික්ෂූන්ට මේ ශික්ෂාපදය පනවන ලදී.