භික්ඛුනෝවාද වර්ගය
6. 3. 1.
ඕවාද ශික්ෂාපදය
1. එකල භාග්‍යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ සැවැත් නුවර ජේතවනය නම් වූ අනේපිඬු සිටුතුමාගේ ආරාමයෙහි වැඩ වසන සේක. එකල ස්ථවිර භික්ෂූන් භික්ෂුණීන්ට අවවාද දෙමින් සිවුරු, පිණ්ඩපාතය, සේනාසන (වාසස්ථාන), ගිලන් වූ විට ගන්නා බෙහෙත් යන පිරිකර ලබති. එවිට ෂඩ්වර්ගික භික්ෂූන්ට (හය නමකගෙන් යුත් කණ්ඩායමේ භික්ෂූන්ට) මෙසේ සිතුණි: “ඇවැත්නි, දැන් ස්ථවිර භික්ෂූන් භික්ෂුණීන්ට අවවාද දෙමින් සිවුරු, පිණ්ඩපාතය, සේනාසන, ගිලන් වූ විට ගන්නා බෙහෙත් යන පිරිකර ලබති. එබැවින් ඇවැත්නි, අපි ද භික්ෂුණීන්ට අවවාද දෙමු.”
2. එවිට ෂඩ්වර්ගික භික්ෂූන් භික්ෂුණීන් වෙත ගොස් මෙසේ කීහ: “නැගණියනි, අප වෙත ද එන්න. අපි ද අවවාද දෙන්නෙමු.” එවිට ඒ භික්ෂුණීන් ෂඩ්වර්ගික භික්ෂූන් වෙත ගියහ. ගොස් ෂඩ්වර්ගික භික්ෂූන්ට ආදරයෙන් වැඳ එක් පසෙක හිඳගත්හ. එවිට ෂඩ්වර්ගික භික්ෂූන් භික්ෂුණීන්ට ස්වල්පයක් පමණක් ධර්ම කථා කොට, නිසරු කතාවලින් (රජුන් ගැන කතා ආදී තිරශ්චීන කථාවලින්) දවස ගෙවා, “නැගණියනි, යන්න” කියා පිටත් කර යැවූහ.
3. එවිට ඒ භික්ෂුණීන් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත ගියහ. ගොස් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට ආදරයෙන් වැඳ එක් පසෙක සිටගත්හ. එක් පසෙක සිටි ඒ භික්ෂුණීන්ට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙය වදාළ සේක: “භික්ෂුණීනි, අවවාදය සාර්ථක (අර්ථයෙන් පිරුණු, ගැඹුරු) වූයේ ද?” “ස්වාමීනි, අවවාදය කෙසේ නම් සාර්ථක වන්නේ ද? ෂඩ්වර්ගික ආර්යයන් වහන්සේලා ස්වල්පයක් පමණක් ධර්ම කථා කොට, නිසරු කතාවලින් දවස ගෙවා අප පිටත් කර යැවූහ.”
4. එවිට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ධර්ම කතාවෙන් ඒ භික්ෂුණීන්ට කරුණු මනාව පෙන්වා දුන් සේක; ඒ කරුණු මනාව පිළිගැන්වූ සේක; උත්සාහය ඇති කළ සේක; සතුටු කළ සේක. එවිට ඒ භික්ෂුණීන්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ධර්ම කතාවෙන් කරුණු මනාව පෙන්වා දෙන ලදුව, පිළිගන්වන ලදුව, උත්සාහය ඇති කරන ලදුව, සතුටු කරන ලදුව, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට ආදරයෙන් වැඳ පැදකුණු කොට පිටත්ව ගියහ.
5. එවිට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ කරුණෙහි, මේ සිද්ධියෙහි භික්ෂු සංඝයා රැස් කරවා ෂඩ්වර්ගික භික්ෂූන්ගෙන් මෙසේ විචාළ සේක: “මහණෙනි, ඔබ භික්ෂුණීන්ට ස්වල්පයක් පමණක් ධර්ම කථා කොට, නිසරු කතාවලින් දවස ගෙවා ඔවුන් පිටත් කර යවන බව සැබෑ ද?”
“සැබෑ ය, භාග්‍යවතුන් වහන්ස.”
භාග්‍යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ ගැරහූ සේක: -පෙ-
“හිස් පුරුෂයෙනි, කෙසේ නම් ඔබ භික්ෂුණීන්ට ස්වල්පයක් පමණක් ධර්ම කථා කොට, නිසරු කතාවලින් දවස ගෙවා ඔවුන් පිටත් කර යවන්නහු ද? හිස් පුරුෂයෙනි, මෙය නොපැහැදුණු අයගේ පැහැදීම පිණිස හෝ නොවේ. -පෙ-” මෙසේ ගරහා ධර්ම කථා කොට භික්ෂූන් ඇමතූ සේක: “මහණෙනි, භික්ෂුණීන්ට අවවාද දෙන භික්ෂුවක් (භික්ඛුනෝවාදකයෙකු) සම්මත කිරීමට අනුමත කරමි. මහණෙනි, මෙසේ සම්මත කළ යුතුය: පළමුව ඒ භික්ෂුවගෙන් ඉල්ලා සිටිය යුතුය. ඉල්ලා, දක්ෂ වූ, හැකියාව ඇති භික්ෂුවක් විසින් සංඝයාට මෙසේ දැනුම් දිය යුතුය.
6. “ස්වාමීනි, සංඝයා මාගේ වචනය අසත්වා. සංඝයාට සුදුසු කාලය නම්, සංඝයා මෙනම් භික්ෂුව භික්ෂුණීන්ට අවවාද දෙන්නා (භික්ඛුනෝවාදක) ලෙස සම්මත කරන්නේය. මෙය ඥප්තියයි (සංඝයාට කරන දැනුම්දීමයි).
ස්වාමීනි, සංඝයා මාගේ වචනය අසත්වා. සංඝයා මෙනම් භික්ෂුව භික්ෂුණීන්ට අවවාද දෙන්නා ලෙස සම්මත කරයි. මෙනම් භික්ෂුව භික්ෂුණීන්ට අවවාද දෙන්නා ලෙස සම්මත කිරීම යම් ආයුෂ්මතෙකුට කැමති නම්, හෙතෙම නිහඬ වන්නේය. යමෙකුට කැමති නැත්නම්, හෙතෙම කියන්නේය. දෙවැනි වරට ද මේ කරුණ කියමි. -පෙ- තුන්වැනි වරට ද මේ කරුණ කියමි.
“ස්වාමීනි, සංඝයා මාගේ වචනය අසත්වා. සංඝයා මෙනම් භික්ෂුව භික්ෂුණීන්ට අවවාද දෙන්නා ලෙස සම්මත කරයි. මෙනම් භික්ෂුව භික්ෂුණීන්ට අවවාද දෙන්නා ලෙස සම්මත කිරීම යම් ආයුෂ්මතෙකුට කැමති නම්, හෙතෙම නිහඬ වන්නේය. යමෙකුට කැමති නැත්නම්, හෙතෙම කියන්නේය.
සංඝයා විසින් මෙනම් භික්ෂුව භික්ෂුණීන්ට අවවාද දෙන්නා ලෙස සම්මත කරන ලදී. සංඝයාට මෙය කැමති ය. එබැවින් සංඝයා නිහඬව සිටියි. මෙය මෙසේ දරා ගනිමි” යි.
7. එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ෂඩ්වර්ගික භික්ෂූන්ට නොයෙක් අයුරින් ගරහා, පෝෂණය කිරීමට අපහසු බව ගැන (දුභරතා) -පෙ- “තවද මහණෙනි, මේ ශික්ෂාපදය මෙසේ උදෙසිය යුතු ය (ප්‍රකාශ කළ යුතු ය):
“යම් භික්ෂුවක් සම්මත නොකරන ලද්දේ භික්ෂුණීන්ට අවවාද දෙන්නේ නම්, පාචිත්තිය ඇවැත් වේ” යි.
මෙසේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් මේ ශික්ෂාපදය භික්ෂූන්ට පනවන ලද්දේ වෙයි.