එකත්පසක හුන් ඒ භික්ෂුව භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළේය: 'ස්වාමීනි, යම් හෙයකින් ඇතැම් කෙනෙක් කය බිඳී මරණින් මතු ජලාබුජ නාගයන්ගේ සහභාවයට උපදිත් ද, ඊට හේතු කවරේ ද? ප්‍රත්‍ය කවරේ ද?'

“මහණ, මේ ලෝකයෙහි ඇතැමෙක් ...පෙ... සංසෙදජ නාගයන්ගේ ...පෙ... සහභාවයට උපදියි.”

382. ...පෙ... ඔපපාතික නාගයන්ගේ සහභාවයට උපදියි. මහණ, මේ ලෝකයෙහි ඇතැමෙක් කයින් දෙපරිද්දකින් ක්‍රියා කරන්නේ වෙයි, වචනයෙන් දෙපරිද්දකින් ක්‍රියා කරන්නේ වෙයි, සිතින් දෙපරිද්දකින් ක්‍රියා කරන්නේ වෙයි, ඔහු විසින් ‘ඔපපාතික නාගයෝ දීර්ඝායුෂ ඇත්තාහ, වර්ණවත්ය, සැප බහුලකොට ඇත්තාහ’යි අසන ලද්දේ වෙයි. ඔහුට මෙබඳු සිතෙක් වෙයි : ‘අහෝ! මම ශරීරයාගේ බිඳීමෙන් මරණින් පසු ඔපපාතික නාගයන්ගේ සහභාවයට පැමිණෙන්නෙම් නම් යහපති’ කියායි. හෙතෙම ආහාර දෙයි ...පෙ... උපදියි.

391. පහන් දෙයි. හෙතෙම කය බිඳී මරණින් මතු ඔපපාතික නාගයන්ගේ සහභාවයට උපදියි.

මහණ, යම් හෙයකින් ඇතැම් කෙනෙක් කය බිඳී මරණින් මතු ඔපපාතික නාගයන්ගේ සහභාවයට උපදිත් ද, මේ ඊට හේතුව යි, මේ ප්‍රත්‍යය යි.

(මේ පෙය්යාලමයෙන් දස සූත්‍රයෝ විස්තර කළයුත්තාහ. සිව් තැනෙක සතලිස් වෙය්යාකරණයෝ කටයුත්තාහ. සුද්ධික සූත්‍ර දහයෙකි. සියල්ල සූත්‍ර පනහක් වෙත්.)