4. 6.
ජරා සූත්‍රය
808. “මේ ජීවිතය ඒකාන්තයෙන් ස්වල්පය, අවුරුදු සියයෙන් මෙපිටද මැරෙන්නේය. ඉදින් යමෙක්තෙම අවුරුදු සියය ඉක්මවා ජීවත්වන්නේ නමුදු එකල්හි වනාහි හෙතෙම ජරාවෙන් හෝ මැරෙන්නේය.
809. “ජනයෝ මගේයයි ගත් දෙයින් ශොකකරත්, සදාකාලිකවූ අයිති දේ නැත. මේ (ජීවිතය) ඇත්තේම වෙන්වීමද වන්නේය. මෙසේ දැක ගිහිගෙයි නොවසන්නේය.
810. “පුරුෂතෙමේ මෙය මාගේයයි යමක් (රූපවේදනාදියක්) සිතාද, එය මරණයෙන් හරින්නේය. මමත්වය ඇති පණ්ඩිත තෙමේ මේ දැක මමත්වය පිණිස නොනැමෙන්නේය.
811. “පිබිදුණු පුරුෂතෙම සිහිනෙන් දුටුවිරූදෙය නොදකීද එසේම මැරීගියාවූ, කළුරියකළාවූ ප්‍රියකළ ජනයා නොදකී.
812. “යමකුන්ගේ නම මේයයි කියනු ලැබේද, ඒ ජනයෝ දක්නාලදද අසනලදද පරලොව ගිය සත්වයාගේ නාමයම ව්‍යවහාර කරන්නට ඉතිරිවන්නේය.
813. “ගිජුවූවාහු මගේයයි ගත්තෙහි ශෝකය, වැලපීම, මසුරුකම අත්නොහරිත්. එහෙයින් නිවන් දක්නාසුලු මුනිවරු අයිතිය හැරපියා හැසුරුණහ.
814. ඒ ඒ අරමුණුවලින් සිත වළක්වාගෙන හැසිරෙන, විවේක සෙනසුන් සේවනය කරන (කලණ පුහුදුන් වූ හෝ ශෛක්‍ෂ වූ හෝ) භික්ෂුවට ද, නිරය ආදී භවයන්හි (නැවත ඉපදීමෙන්) තමා නොදක්වන යම් (රහත්) භික්ෂුවක් වේ ද, ඔහුට ද (නිරය ආදී භවයන්හි තමා නොදැක්වීම) නිර්වාණ සාමග්‍රියට සුදුසු යැයි කියති.
815. (ආයතන දොළොස නම් වූ) සියලු තැන්හි (තෘෂ්ණා දෘෂ්ටි) ඇසුරක් නැති මුනිතෙම ප්‍රිය දෙයක් නොකරයි, අප්‍රිය දෙයක් ද නොකරයි. නෙළුම් කොළයෙහි දිය නොඇලෙන්නාක් මෙන්, ඔහු කෙරෙහි වැලපීම හා මසුරුකම නොඇලෙයි.